Nota wydawnicza (Marvel Comics, 2024)

---

The next thrilling chapter of the HIGH REPUBLIC era of STAR WARS!

Lightsabers clash as Keeve Trennis finally finds what she’s been searching for in the Nihil Occlusion Zone! What is the secret of the ancient ruin? And can Keeve trust her former enemy Lourna Dee when she needs her the most? The Jedi’s deepest fears manifest as a face from the past makes a shocking appearance! Keeve has gathered a band of battle-weary Jedi, pirates and wanderers – but how long will they remain united as the Children of the Storm make their move? Plus: The Nihil Minister of Advancement is revealed as Baron Boolan makes his presence known! And dive into the history of Kelnacca – the lightsaber-wielding Wookiee from hit Disney+ series THE ACOLYTE – as he makes his comic-book debut!

Collecting: Star Wars: The High Republic (2023) #6-10, STAR WARS: THE ACOLYTE – KELNACCA.

Nota wydawnicza (Egmont Polska, 2025)

---

Miecze świetlne krzyżują się, gdy Keeve Trennis w końcu odnajduje to, czego szukała w Strefie Okluzji Nihilów. Jaką tajemnicę skrywają starożytne ruiny? Czy Keeve może zaufać swojej dawnej przeciwniczce, Lournie Dee, gdy ta okazuje się jej ostatnią nadzieją? Najgłębsze lęki Jedi przybierają realną postać, kiedy z przeszłości powraca ktoś niespodziewany. Keeve zbiera drużynę złożoną z wyczerpanych walką Jedi, piratów i wędrowców. Ale jak długo pozostaną zjednoczeni, zanim uderzą w nich Dzieci Burzy? A to nie wszystko! Na scenę wkracza minister rozwoju Nihilów – Baron Boolan. Ponadto w tomie: Kelnacca – władający mieczem świetlnym Wookiee, znany z przebojowego serialu Disney+ „Akolita”. To jego komiksowy debiut!

• Wielka Republika: Ścigani (The High Republic: The Hunted #1-5)
• The Acolyte: Kelnacca (The Acolyte: Kelnacca)

Recenzja Bolka

---

„Ścigani” to drugi tom trzeciej serii komiksowej Wielkiej Republiki, i tak jak wspominałem przy okazji poprzedniej recenzji, komiksy pozostają dla mnie najciekawszym elementem całej inicjatywy, więc cieszy mnie, że na kontynuację nie trzeba było długo czekać.

Drugi tom otwiera się dokładnie w miejscu, w którym zakończył się poprzedni. Terec i Ceret trafiają na Teya Sirreka, a krótkie spojrzenie w przeszłość przenosi nas do wydarzeń z fazy drugiej. To miły akcent, dzięki któremu czuć ciągłość fabularną z nieco oderwaną od reszty fazą. Szkoda jedynie, że młodszy Tey pojawia się na tak krótko, a jeden z zarysowanych tam wątków ostatecznie donikąd nie prowadzi. To szczególnie odczuwalne, biorąc pod uwagę, że Tey i Vildar byli wcześniej głównymi bohaterami i szkoda, że porusza się coś, co nigdy nie dostanie należytego finału. Mimo to miło było zobaczyć znajome twarze, których już się nie spodziewałem.

Podczas gdy pierwszy tom pełnił funkcję wprowadzenia i przypomnienia, kim są bohaterowie, „Ścigani” od pierwszych stron przedstawiają już konkretne wątki: Sskeer nadal zmaga się z syndromem magraka, a więź między Tereciem i Ceretem coraz bardziej się kruszy, do tego stopnia, że jeden z nich zaczyna niebezpiecznie dryfować ku ciemnej stronie. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo historia oferuje kilka naprawdę udanych zwrotów akcji, ale osią fabuły jest próba uratowania dziecka burzy, porwanego przez Nihilów, działających z ramienia barona Boolana.

Ithroianin jest zresztą jedną z ciekawszych postaci fazy trzeciej. Jak wielu fanów wie, baron jest przedstawicielem gatunku, który zazwyczaj kocha harmonię i naturę, lecz on wolał skierować swoje zainteresowania w stronę przeprowadzania eksperymentów na wrażliwych na Moc dzieciach. Ten kontrast działa świetnie i nadaje historii niepokojącego tonu, zwłaszcza, że Boolan ma na usługach nie tylko efekty swoich eksperymentów, ale też Bezimiennych, którzy jak zawsze stanowią śmiertelne zagrożenie dla Jedi. Chociaż wraz z tym tomem zacząłem odnosić wrażenie, że zostały mocno "znerfowane".

Jeśli chodzi o bohaterów historii, największy problem mam z nagłą zmianą w zachowaniu Lourny Dee. Jej szybkie przejście od bezwzględnej Nihilki do osoby gotowej ryzykować wszystko dla jednego dziecka wypada mało przekonująco. To ta sama Lourna, która jeszcze jakiś rok temu bez mrugnięcia okiem mordowałaby podobne dzieci? Trudno więc kupić tę przemianę.

Drugim dużym minusem jest nagłe, wręcz urwane zakończenie. Początkowo byłem przekonany, że czeka nas trzeci tom, a nawet kończyłem tę recenzję słowami, że nie mogę się go doczekać. Otóż... to koniec! Finał wyraźnie sugeruje dalszy ciąg, ale ku mojemu zdziwieniu okazało się, że kontynuacja znajduje się innym komiksie oraz słuchowisku! I tu wracamy do największej bolączki całej inicjatywy: żeby zrozumieć historię, trzeba czytać wszystko. Co z tego, że mam za sobą dwa tomy jednej serii, skoro jej finał znajduje się w Fear of the Jedi i słuchowisku, które zwykle pomijam? Zwłaszcza że Fear of the Jedi nie wprowadza nowych wątków, tylko bezpośrednio kontynuuje wydarzenia z tego tomu. To niepotrzebnie komplikuje i tak już zawiłą strukturę projektu. Jedynie najwięksi entuzjaści są w stanie sięgnąć po wszystko.

W ramach dodatku otrzymujemy też oneshot o Kelnacce, znanym z serialu Akolita. Mam wrażenie, że komiks ma głównie wyjaśnić, skąd u Wookieego wygolona głowa. Nie jest to historia szczególnie wyjątkowa, a świadomość tego, jak kończy się serial, sprawia, że nie czułam się w żaden sposób emocjonalnie związany z pojawiającymi się tam postaciami. Dopiero, przy badaniu gdzie się podział finał głównego komiksu, dowiedziałem się, że oneshot jest nieco powiązany z Fear of the Jedi, więc chyba mimo wszystko warto go przeczytać, chociaż tamten komiks tylko przejrzałem, woląc poczekać na polskie wydanie.

Na osobną pochwałę, jak zawsze, zasługują rysunki. Choć w tym tomie zabrakło Ario Anindito, jego miejsce zajęła Laura Braga. Styl artystów pracujących nad komiksem świetnie się uzupełnia, dzięki czemu całość pozostaje spójna wizualnie. Podobnie prezentuje się komiks o Kelnacce, który nie odstaje jakością od reszty tomu.

Fani poprzedniego tomu i tak po niego sięgną, bo to solidna, dynamiczna kontynuacja. Tym, którzy do tej pory omijali komiksy z Wielkiej Republiki, mogę je szczerze polecić, choć muszę uprzedzić, że zakończenie pozostawia spory niedosyt, a konieczność sięgania po inne media, by poznać finał, może irytować. Mnie na pewno. Szkoda, bo sam tom do pewnego momentu rozwija się świetnie… aż nagle się urywa.

Ocena końcowa

Scenariusz: 5/10 Rysunki: 8/10 Ogólna ocena: 6/10

•