Film wszedł na ekrany wczoraj i od samego początku cieszy się małym zainteresowaniem. Z jednej strony to przykre, bo zasługuje na większą uwagę. Ale cóż, jako dusza dość egoistyczna, muszę przyznać, że ucieszył mnie brak popcornożernych tłumów. I oglądanie dobrego filmu w kinie w towarzystwie zaledwie pięciu innych osób na sali jest doprawdy czekoladowym przeżyciem Pewnie zyskał dzięki temu na ocenie, ale cóż- życie.
A teraz co do samego filmu- jest doprawdy utrzymany w hrabalowskim klimacie. Mieszanka humoru, nienarzucający na siłę refleksji i dający piękną syntezę społeczeństwa ludzi rządzonych przez pieniądze: tych, którzy już je zdobyli, jak i tych, którzy do nich dążą (jak np. główny bohater). Zachwycają również komentarze bohatera, wyśmiewające ogólnie przyjęte twierdzenia, takie jak: "Nie ma w życiu większej radości niż praca" itp.
Upaja pomysłami pięknych obrazów: leżących nagich kobiet, udekorowanych w kwiaty, pieniądze czy owoce. Wszystko na dodatek odbite w lustrze- podwójny obraz, podwójna wartość Niektórzy pewnie docenią te estetyczne zabiegi...
Beztroską karierę czeskiego kelnera Jana Dite przerywa II Wojna Światowa, w czasie której stara się on znaleźć najdogodniejsze dla siebie miejsce w społeczeństwie. Wzbogaciwszy się po jej zakończeniu ląduje w więzieniu na 15 lat. Jego życie poznajemy z wspomnień, przeplatających się z teraźniejszymi obrazami z pracy w całkiem odmienionym świecie.
Główną zaletą „Obsługiwałem...” są humorystyczne sytuacje- to dzięki takim obrazom jak bogaci ludzie zbierający z ziemi na klęczkach drobne monety, rzucone dla zabawy przez młodego kelnera, stał się on dla mnie już w tym momencie ulubionym filmem roku.
Nazwałabym go filmem obowiązkowym dla wszystkich entuzjastów stylu Bohumila Hrabala, ale że sam pisarz nigdy o obowiązkach nie wspominał, więc ja również ograniczę się do lekkiej zachęty- jest to niewiarygodne połączenie powagi i absurdu, które warto zobaczyć chociaż jednym okiem Bez względu na to, czy czytało się książkę, czy nie.