Cieszę się, że to już ostatni tom, mimo że wychodzi na to, iż komiksy o Aphrze są zdecydowanie najlepsze z tej całej starwarsowo-vaderowo-aphrowo-łowcowonagrodowej serii rozgrywającej się między TESB i RotJ.

Tak jak już nieraz chyba pisałem, podoba mi się ta koncepcja czegoś na kształt Indiany Jonesa w Star Wars. Badanie grobowców, świątyń, zapomnianych planet i odkrywanie tajemnic różnych artefaktów i stworów. Tak jak zawarte tutaj dwa zeszyty o przygodzie na Sasonie. Do tego Aphra wygląda chyba najlepiej, jeśli chodzi o budowanie jakichś relacji między bohaterami, ukazywanie ich emocji, powiązań itd. Występuje tu dość mocny element fabularny, którego np. w ogóle nie ma w serii o Vaderze.

Wadą jest ewentualnie to, na co cierpią też te pozostałe serie - tzn. te historie do niczego nie prowadzą tak naprawdę. Ot, postacie przeżywają przygody, kończą jedne, zaczynają drugie. To nie są opowieści, gdzie mamy wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Bohaterowie nie dążą do niczego konkretnego, nie ma żadnego ich rozwoju, nie ma punktów kulminacyjnych. Raz Aphra spotka się z Lukiem, załatwi, co miała załatwić i cyk, leci do Dominy Tagge. Tam kolejna misja odhaczona i cyk, leci do Sany Starros. Tam znowu parę wydarzeń i cyk, nowa przygoda np. z Just Lucky`m itd. To niby był ostatni tom, ale równie dobrze mogłoby czekać nas jeszcze dwadzieścia następnych i to wszystko nadal wyglądałoby tak samo. Te historie są stworzone w taki sposób, że zawsze można dopisać kolejną część, bo nie dochodzi tu do żadnego konkretnego finału.

To może sprawdza się w jakichś pojedynczych, jednotomowych opowieściach, ale jak dostaję 7 części, to oczekuję jednak, że to będzie coś "większego". No ale i tak Aphra zostawia generalnie niezłe wrażenie. Tym bardziej jak pomyślę, że trzeba się jeszcze zmierzyć z dwoma albumami o Vaderze