Oglądaliście Duchy Inisherin? Więc Irlandia jest tu prawie równie ładna, choć niekoniecznie tak pocztówkowa. Oczywiście cała plejada irlandzkich nazwisk: Neeson, Condon, Gleeson, Hinds, Meaney... I realia Irlandii nie międzywojennej, ale z czasów IRA. Fokin` good.

Właśnie wróciłem z kina i potwierdzam: absolutna BOMBA. Obejrzeć w kinie trzeba KONIECZNIE.
Nie chce mi się pisać "recęzji" wienc tylko takie luźne wrażenia na gorąco.
Po pierwsze, to jest skandal i żenada, i totalny wstyd, że przez ostatnie 30 lat filmy z tej serii wyglądały tak, jakby je robili DEBILE, ludzie niedorozwinięci, opóźnieni w rozwoju. Pod każdym względem. Jakby dali kamery i budżet chłopowi z IQ 82.
Taka jest KOLOSALNA różnica w poziomie tego filmu w stosunku do poprzedników.
Moim zdaniem, rzecz jest lepsza od pierwszego Aliena (który mnie OSOBIŚCIE po prostu trochę nudzi, ale uznaję jego WIELKOŚĆ), i myślę że dla współczesnych widzów dla których ALIENS nie ma czynnika nostalgii, to może być numer 1. Cholera, w trakcie parę razy myślałem z niedowierzaniem: POBILI ALIENS. KONIEC ŚWIATA.
Rzecz jest totalnie niesamowita: wizualnie nie z tej ziemi, design świata - wreck tech, wyświetlacze CRT, wielkie podświetlane guziki, ogromne piksele. Po prostu wiarygodny świat. Ścieżka dźwiękowa: ciężko opisać. Potężne, orkiestrowo-symfoniczne utwory, które budują nastrój i są tak melodyjne, że człowiek nuci pod nosem! W momentach większego napięcia muzyka przechodzi w przerażające dudniące technologiczne KĄ KĄ KĄ KĄ Udźwiękowienie - czapki z głów! Głosy, efekty tła, oczywiście karabin pulsacyjny Kolonialnych Marines: BRRR TRRR BRRR TRRR TRRR. No nie mogę Dżwięk pełni w tym filmie bardzo dużą rolę: twórcy wiedzą kiedy grać ciszą, a kiedy Łomotać.
Mnóstwo praktycznych efektów. CGI tam gdzie trzeba i jest MONUMENTALNE.
Świetne aktorstwo, bohaterowie tacy, o których się boisz i im kibicujesz. Bardzo dobry scenariusz i dialogi.
O fabule NIC nie będę pisał, trzeba po prostu iść w ciemno (szczególnie proszę nie czytać spoilerów na o trzecim akcie!!!). Film jest niesamowicie klimatyczny, kondensat najlepszych cech starych Alienów, EVENT HORIZON, Dead Space. Sceny w nieważkości - siedziałem tak blisko, że prawie nie widziałem krawędzi ekranu. Myślałem, że się zrzygam od tego ZERO G! Poważnie. W pewnym momencie reżyser tak jakby włącza widownię w zabawę: "a teraz bardzo cicho i powoli!" - i cała widownia siedzi ZESRANA
Nie ma co więcej gadać. Iść, zobaczyć koniecznie, na wielkim ekranie, siedząc tak blisko jak się da. Film jest straszny, śmieszny, chwilami brutalny ale to wszystko jest zmiksowane idealnie i z wielkim smakiem. Świetne tempo, ogromne napięcie. Moim zdaniem powrót najlepszych cech totalnych filmów akcji z lat 80-tych.
Moja ocena: 5+. Nadaje się nawet na randkę. Serce mocniej zabije na 100%

PS nie do wiary, po trailerach myślałem, że to będzie jakieś G... , a nawet nazwałem ten film ALIEN SUCKULUS. Bardzo się myliłem he he!

Wreszcie i ja, zbierałem się zbierałem, aż wreszcie się zmusiłem choć łatwo nie było.
Bardziej zaciekawiony skąd takie dobre oceny, poszedłem. Obejrzałem. Wyszedłem. Tak mógłbym w sumie zrecenzować najnowszego "Aliena", w którym fanserwis wjeżdża na pełnej czyniąc z tego (podobno arcydzieło, o bogowie ...) ciężko strawne danie szczególnie dla tych fanów, którzy znają na wylot główne filmy.

Pierwsze paręnaście minut - co ja paczam, "Stranger Things" w kosmosie. Nawet się ucieszyłem, bo ja lubię strendżer thingsy i już czekam na kolejny sezon. No więc grupka licealnych dzieciaków by wyrwać się raz na zawsze z zadupia (a raczej górniczego więzienia Weyland-Yutani) postanawia skoczyć na główkę do basenu bez wody, czyli gwizdnąć komory krio z opuszczonego statku, który ... no nie zgadniecie. Nie zgadniecie ! - orbituje sobie zupełnie niedaleko. Wystarczy pionowo w górę polecieć jakimś pionowzlotem, zacumować, załadować, i już. Można się hibernować i lecieć gdzieś tam, na planetę na której zawsze świeci słońce a trawa jest zielona ...

Co może pójść nie tak ?,

no właśnie WSZYSTKO. Pomysł na strendżer thingsy kończy się po jakimś kwadransie, to znaczy od kiedy gimba swoim pionolotem osiągną punkt docelowy, czyli opuszczony statek. Stację badawczą. Bez znaczenia w sumie, bo od teraz swoją robotę na bogu ducha winnych genzetkach muszą wykonać alieny. A szkoda, bo powinny na Alvarezie ...
A nie, czekaj, najpierw wyjdą ze zbiorników te, no, hordy facehuggerów by robić sceny ustnych gwałtów załogantom pionowzlotu. By następnie, to już ratuj się kto może, co i tak niewiele (temu "arcydziełu") dopomoże - mój boszzze.
... Reszta filmu ?. Oj ludzie, toż to przekrój WSZYSTKICH filmów o obcym !. Taka podróż bez przewodnika dla gimbazy, a dla tych co znają lore - odhaczanie kolejnych punktów uniwersum.
Bo wyobraźcie sobie jeden wielki plan filmowy, na którym Alvarez postanowił przenieść kultowe sceny, momenty, syntetyka nawet (heloł Ash!, dawno cię nie było), ze wszystkich filmów sagi. Nie będę wymieniał po kolei by nie popsuć wrażeń, ale beliwe_me, deża wiii gwarantowane. Nie oszczędzono widzom nawet takiego szajsu, jak scena z "Resurrection", czyli najgorszej odsłony cyklu którą popełnił duet Whedon/Jeunet, i gdzie w końcówce mamy new-borna i jego wyssanie przez dziurkę w kadłubie statku. Aż parskłem śmiechem na widok tego inży ... pająka znaczy się. Dramat. I piszę to absolutnie serio.
Bo wiecie, każda odsłona cyklu wnosiła coś nowego do uniwersum. Nawet ten wspomniany crap jakim było "odrodzenie" - co by nie mówić, to sklonowanie Ripley było oryginalne i "coś" nowego jednak wnosiło ... Więc,

konia z rzędem temu, kto mi powie, CO TAKIEGO NOWEGO wniósł Alvarez do alienowego lore, hmm ? ...

- absolutnie NIC, odpowiem.

"Romulus" to bezczelny skok na kasę jest, taka prawda. Niemal zero świeżości, wtórność goni wtórność niczym facehuggery genzetków. I gdyby, GDYBY tylko tak to się zakończyło, to może i zniósłbym dzielnie na wątrobie to co zobaczyłem, a czego odzobaczyć już nie idzie.
NIESTETY, (o bogowie, ten finał !!!) finał "Romulusa" utwierdza mnie w przekonaniu, że będzie cdn. Nawet mogę Wam zdradzić jak i co, a co tam. A co mnie to.

Syntetyk pewnie zwinął drugi patogen do kieszeni spodni. Tak to wytłumaczą w kolejnym "Romulusie".

Że już podobnie było w "Przymierzu", tylko tam Daniel połknął te jajka z kijankami ? ... Hahaha, no cusz, no cuszz. Nawet tu, pan reżyser - ten co to właśnie uratował franczyzę, ten co to ma już podobno otwarte wrota wręcz do Holiłód, nie ruszył zwojów i nie wysilił się na coś oryginalnego.

Dobra, wyżaliłem się, teraz plusy.
To są najlepsze Alieny od czasów "tych Alienów". Mam na myśli wygląd obcych, a nie, że film.
Nie dziwota, skoro ekipa sięgnęła po stare i sprawdzone rozwiązania (polecam filmiki z planu, dostępne na tubce), podkręciła wszystko na maksa dopicowując co trzeba. Klimat porno-gigerowy wylewa się - d o s ł o w n i e z ekranu. Żaden film o obcych nie był aż tak wyraźnie nacechowany seksualnością zbliżając się tym samym i jak chyba nigdy przedtem, do oryginalnej twórczości swojego stwórcy. Bo to jest niemal porno w kosmosie. To tu są ustne gwałty w zbliżeniach i odgłosach od których odwraca się głowę i zatyka uszy.
A Alvarez wie jak to pokazać in action . Wie jak trzymać widza w ciągłym napięciu. Całe to otoczenie wręcz klaustrofobiczne, te wszystkie ciemne korytarze, te światła i cienie w których do końca nie wiadomo, czy coś nie siedzi i nie czeka na swoją ofiarę, I to przeświadczenie, które non-stop wwierca się w głowę mówiąc - nikt nie wyjdzie stąd żywy !, NIKT !!!, NIGDY !!!. I jeszcze te dźwięki mechaniczne, gdzie wszystko stuka, pruka, truka, te silniki statku, ten wszechogarniający i oblepiający widza brud i syf, i mrok. Wszystko to, co tak wzorcowo robiło atmosferę w trzecim filmie o obcym. To wszystko znajdziemy w "Romulusie". I za to ode mnie piąteczka jest.

Aktorsko ?, daje radę młoda Ripley. Ale mam wrażenie, że film i tak kradnie syntetyk, czyli Andy. Nie będę mówił co i jak by nie psuć zabawy, ale zaskoczył mnie - choć trailery wręcz do niego zniechęcały.
Bo syntetyki to zło. Wiedziała o tym Ripley, dlatego hahahaha uratowała Bishopa. A właściwie to co z niego zostało po wydarzeniach na Acheronie. Ja nie mam skrupułów i mając z tyłu głowy, że z a w s z e obrócą się przeciwko swoim twórcom, wybiłem ich wszystkich na Rannoch. This is the way ...
Pozostali (jeszcze żywi) załoganci ? - tło. Zapychacze planu, świeżynki rzucone na front. Nawet ich już nie pamiętam. poza tą sceną z porodu (fuj). Ale nie czyniłbym tu jakiegoś przeogromnego minusa do całości. Po prostu te filmy nie mają jakoś szczęścia (poza dwoma pierwszymi wyjątkami) do obsady towarzyszy głównej bohaterki.

Jak więc oceniam "Romulusa" ?. Moim zdaniem fabularnie jest za "Resurrection". Najsłabszej odsłony głównego cyklu. Zmarnowano niestety szansę, bo ten początek to nawet takie zdziwko miałem, że gdyby tak całą tą akcję w tej kolonii ustawić, to kto wie ?. Ale zaraz zostałem sprowadzony do parteru.
Nie jest to żaden powrót do korzeni, no bo jak w ogóle można nazywać powrotem zwykły fanserwis w dodatku na drożdżach ?. To jest kino akcji dla gimbów, z jazdą bez trzymanki. Świetnie nakręcone - to prawda, coś jak "decydujące starcie" ale na sterydach - i mówię o samej akcji. Taka czysta rozrywka w sam raz na niedzielne popołudnie z popcornem i colą co to udaje dzisiaj tamtą colę. Gwarantująca owszem dużą dawkę wizualnej frajdy, ale tak naprawdę to na raz, i do zapomnienia. Więc tak, jeśli ktoś oczekuje po "Romulusie" czegoś nowego - to darować sobie. Jeśli adrenaliny, gdzie czasem trzeba przytykać oko na bezsens zachowań niektórych załogantów - to spoko, można obejrzeć.
Bo to taka trója z plusem na pięć możliwych. Czyli dostatecznie. Egzamin zaliczony, ale powodów by się cieszyć to nie ma.
Fede Alvarez miał wszystko by zrobić nowe otwarcie, niestety nie udźwignął.

Widziałem tylko pierwsza część franczyzy i bawiłem się całkiem fajnie. Aktorsko bardzo dobry poziom. Klasyczny survival horror, ale w kosmosie. Reżysersko miodzio. Nic nowego, ale dobrze operuje znanymi schematami. W swoim dość rzadkim gatunku kosmicznego horroru raczej przoduje, choć nawet jakby konkurencja była wieksza, to byłby porządnym filmem.

Na minus CGI, tam gdzie efekty praktyczne tam było miodzio, gdy wjeżdżał kąkuter to jakbym się cofał do cutscenek z gier 2006 roku. Pierwsza scena to myślałem że nadal lecą intra różnych studiów i jakieś sobie od dwóch dekad nie zmieniło, a tu prosze, już kosmos. Nie każde CGI takie było, ale sporo. Nie wpływa na odbiór całości jakoś znacząco, ale smuci. Leciał zwiastun Gladiatora przed tym i aż bolało jak CGI tam też wygląda. Jak z jakichś googli augmented reality w muzeum na południu Europy. No i Rook uwierał, z Tarkinem raz pyknelo w krótkiej scenie, ale bez przesady xD

No ale. Daję okejkę, jako osoba oderwana od franczyzy. Jutro znowu IMAX na Dune 2, tym razem miejsca w ostatnim rzędzie i 2d, bo za pierwszym razem siedziałem w drugim na 3d i nie wiem zbyt wiele z filmu XD

A nie będę zakładał tematu "Fajny film można zobaczyć".

Tak czy siak dzisiaj o 20:00 na Kulturze można zobaczyć "Arktykę" Joe Penny z Madsem Mikkelsenem. To taki z filmów, które Kapitan Dunbar każe oglądać po zsuwaniu śniegu. Nie wiem skąd je wygrzebuje, ale w 95% warto. A ten warto no 100%. Dziwaczny, wciągający, kto nie widział, niech zobaczy lub sobie nagra na zaś.

Jakoś zawsze mnie omijał. Co za głupoty. Typowa komedia złotych lat przełomu tysiącleci. Bawiłem się dobrze, ale trzeba mieć mood na ten rodzaj humoru.

Jakiś czas temu poruszany był tutaj temat rewatchów i starzenia się filmów (tudzież dorastania widza), w kontekście Obcego (ja wspomniałem jeszcze Terminatora i RoboCopa). W międzyczasie odkurzyłem jeszcze dwa starocie - Mortal Kombat 1 i Conana.
O Mortal Kombat powiem krótko, że czas nie obszedł się z nim łaskawie. Natomiast Conan... Miałem coś skrobnąć o nim po obejrzeniu, ale jakoś zaniechałem. Śmierć Earla Jonesa skłania mnie jednak, żeby teraz do tego wrócić.

O Conanie krąży jedno memiczne zdanie, że każdy mężczyzna powinien obejrzeć ten film przynajmniej raz na rok xD Przyznaję się, że łamię to przykazanie, ale tak raz na kilka lat faktycznie się zdarzy.

Na wstępie powiem, że w dzieciństwie zdecydowanie byłem TeamArnold, a nie jakieś Stallone`y. Druga sprawa to klasa barbarzyńcy - jakoś zawsze mi podchodziła w grach. Mój pierwszy kontakt z RPG to był Baldur 2 i gra elfem barbarzyńcą z niebieskimi włosami (pewnie miał lewicowe poglądy). W Diablo 2 też grałem barbem. No i Conan jest do dzisiaj najlepszym filmem oddającym taki klimat. Klimat to w ogóle jedna z mocniejszych stron tego filmu - tu akurat pewne postarzenie się obrazu nawet dodaje uroku - taki starożytny/mitologiczny vibe.

Jednak najlepszym elementem, genialnym wręcz, jest muzyka. To co tutaj odwalił Basil Poledouris zachwyca za każdym obejrzeniem (odsłuchaniem). Na podium filmów fantasy z najlepszą muzyką pierwsze miejsce zajmują ex aequo Władca Pierścieni i Conan właśnie. Nie jestem w stanie powiedzieć, gdzie jest lepsza, ale nie jestem też w stanie wymienić filmu, który by im dorównywał (Star Warsy zaliczam do Sci-Fi). A w tym wypadku te dwa elementy - muzyka i klimat - sprzęgają się ze sobą.

Scenariusz filmu też jest całkiem OK. Na samą młodość Conana (na różnych etapach) poświęcono pierwsze 20+ minut filmu, co w wystarczającym stopniu pokazuje jego motywy i background. Dobrze napisana postać i też dobrze zagrana - pewna drewnowatość aktorska Arnolda w dialogach nawet pasuje do barbarzyńcy Mimo, że początek filmu mógłby stanowić dobrą podkładkę do tego, żeby Conan był męską wersją Rey, to wcale nie jest on jakimś niezniszczalnym przekozakiem - zbiera lanie, korzysta z pułapek i pomocy przyjaciół.

Skoro wspomniałem wcześniej o dialogach - uczciwie byłoby przedstawić ten film jako niemy, a wtedy pojedyncze kwestie dialogowe będą miłym zaskoczeniem
Wyróżniłbym też stare efekty dźwiękowe cięć miecza i ogólnie walkę. To jak Conan rozprawia się z tym dużym wężem - ależ to jest soczyste. Zero gry wstępnej, jakiegoś sztucznego pompowania napięcia. Czysta barbarzyńska brutalność i prostota.

Jakich baitów by tu jeszcze poszukać... a tak, kobiety. Po pierwsze mamy Valerię - silną postać kobiecą, która pokonuje w walce mężczyzn. Po drugie mamy tzw. "szczucie cycem". Chyba dwukrotne. Ale najpiękniejsza jest akurat ta, która tego nie robi - stara Conana grana przez Nadiuskę. Aż zapauzowałem film (nie w tym celu, świntuchu!), żeby poszukać co to za aktorka i okazuje się, że ma polskie korzenie (po matce).

Ze znanych gra tam Max von Sydow, ale nieznaczny epizodzik podobny jak w TFA. No i oczywiście James Earl Jones jako Thulsa Doom. Jeden z takich antagonistów, którzy na długo zapadają w pamięci. To jego przepoczwarzanie się w węża kiedyś robiło wrażenie, dzisiaj też nie wygląda to źle. Ogólnie efekty w Conanie są lepiej dobrane niż we wspomnianym Mortal Kombat - tam, gdzie technologia nie pozwalała jeszcze, by coś fajnie pokazać, tam tego nie robiono na siłę.

W fantastyce Conan wciąż zajmuje u mnie wysoką pozycję, ale tylko pierwsza część. Kolejne są już słabsze, tak jak i remake. To jest ogólnie dobra zasada, która sprawdza się w wielu seriach - obejrzeć pierwszą część, nie ruszać kolejnych. W innym temacie pisaliście o Johnym Wicku - IMO to też taki case.

Na koniec cytacik:
Jakiś kolo: What is best in life?
Conan: To crush your enemies, see them driven before you, and to hear the lamentations of their women.

Das Boot 1981 w wersji reżyserskiej na cda bez premium 3,30 h, polecam Piotr Fronczewski.

Nie jest łatwo wywabić mnie z mojej pieczary do kina, nie udało się to od przeszło roku, ale jednak combo nowy Alien + Fede Alvarez to coś, czemu to wyszło.

Samo doświadczenie kinowe zbrzydło mi już chyba całkowicie. Na sali było zimno, nie mogłem się przykryć kołderką ani nacisnąć pauzy (czego konsekwencją był też brak piwa). Tyle dobrze, że byłem na seansie w południe w dzień roboczy, więc przynajmniej sala pusta i nikt mi nie szeleścił popkornem. No i trzeba było za tę przyjemność jeszcze zapłacić, i to 30 zł. A bilet to teraz wygląda jak paragon z kasy. Oby nieprędko znowu czemuś udało się mnie wywabić.

Z plusów - sam film.

W 2013 roku Alvarezowi udała się rzecz niesłychana, udało mu się stworzyć nową część Evil Dead, która podeszła do tematu z jednej strony z szacunkiem, a z drugiej z krewatywnością, bez odtwórstwa. Franczyza wówczas dogorywała już tylko w jakichś komiksach, na ekranie nic się nie działo, no i pędziła całkowicie torem komediowym. A tu przyszedł sobie jakiś nieznany Urugwajczyk i zrobił film nie o Ashu, ale też niebędący rebootem/remakiem, zrobił go na poważnie, i co najlepsze - wyszło mu to. I to jak. To film straszny, wciągający, robiący wrażenie. Uwielbiam go. Tak się powinno robić nowe odsłony w seriach filmowych.

Bez kręcenia powiem Wam, że w mojej opinii przy Alienie ponownie udała mu się ta sztuka. Mamy tu część nieobciążoną nie zawsze udanymi decyzjami poprzedników, ale jednocześnie nie jest to "nowy początek", film "ogłupiony" dla współczesnej publiki. Lącza z poprzednikami są i to wyraźne, zarówno w warstwie fabularnej jak i wizualnej. I tu muszę się zatrzymać o powiedzieć o niej kilka słów, bo ten retro-scifi klimat w jakim jest utrzymany "Romulus" to absolutna petarda. Ujęło mnie to niesamowicie. Jakbym oglądał znów Aliena stworzonego w latach 70/80 (w tym dobrym znaczeniu, bo wiadomo, np. efekty są już jakości współczesnej).

Obsada dała radę. Cailee Spaeny udźwignęła ciężar głównej roli kobiecej, David Jonsson jako android Andy również zasługuje na spore pochwały, a i reszta ekipy trzymała poziom. Myślę, że brak stawiania na znane nazwiska to była dobra decyzja.

Fabuła jest dobra, taka jakiej by człowiek oczekiwał w Alienie. Nie było tu fajerwerków, no ale i też jakie moigłyby być fajerwerki w takiej opowieści?

Technicznie (dźwięk, zdjęcia) jest top. Film trzyma w napięciu, są MOMENTY, nie ma nudy.

Minusy? Słyszałem dużo krytycyzmu ostatnich 15 minut filmu i niestety muszę się z nimi przynajmniej częściowo zgodzić. Nie powiedziałbym, że były totalnie złe, że psują film itd., ale jednak chyba wolałbym, żeby zakończył on się nieco wcześniej. Miałem wrażenie, że to taki piąty akt czteroaktowej opowieści.

Jednocześnie zaznaczam, że chyba nie chciałbym, żeby seria Aliena poszła w kierunku wytyczonym przez Romulusa. Jest to film bardzo... klasyczny. Pasuje w każdym aspekcie do podstawowych czterech filmów. Tu został zrobiony w najwyższej możliwej jakości, więc to dalej zadziałało, ale takie opowieści o obcych polujących na zmniejszającą się grupkę ludzi na statku w rękach słabszej ekipy mogą być czymś zbyt wtórnym i odtwórczym.

Co by nie mówić o późniejszej twórczości Ridleya Scotta, "Prometeusz" i "Przymierze" próbowały skierować serię na inne tory. Mi osobiście one się podobały - "Prometeusz" właściwie bez zastrzeżeń, "Przymierze" z dość sporymi, ale chętnie zobaczyłbym ciąg dalszy tej historii. Ale też jestem świadomy, że odbiór ogólnej publiki był dość mieszany i kontynuacja "Przymierza" byłaby najpewniej kasowym samobójem. W przypadku "Romulusa" wróciliśmy na bezpieczniejsze tereny. Może marka tego potrzebowała, ale nie chciałbym, żeby dobry odbiór tego filmu spowodował wylew jego mniej jakościowych naśladowców. Ale to takie obawy na przyszłość, bo póki co, to w przyszłym roku czeka nas serial "Alien: Earth" autorstwa Noah Hawleya, o którym chyba każdy, kto widział "Legion" wie, że to twórca nietuzinkowy i o jakość nie ma się co obawiać.

To nie pierwszy raz kiedy obejrzałem ten film, bo miałem okazję zobaczyć go w 2018 roku w kinie. Ale gdzieś ostatnio, przy przeglądaniu YT, fragment tego właśnie dzieła pojawił mi się w "proponowanych", więc zapragnąłem, by Wyspę psów sobie odświeżyć.

Film, w reżyserii Wesa Andersona, jest animacją poklatkową, bynajmniej nie pierwszą od tego pana, bo odpowiada on także za Fantastycznego pana lisa. Myślę, że mogę nazwać się fanem tego typu animacji, bardzo lubię Miasteczko Halloween, Koralinę... i inne produkcje tego typu. Wyspa... zachwyca pietyzmem animacji, szczególnie brylują tu psy, którym dodatkowo głosy podkładają znakomici aktorzy. Wiele kadrów z tego filmu wygląda wspaniale, mogłyby robić za tapety czy "zdjęcia w tle".

Bardzo ciekawym zabiegiem jest to, że to głównie psy posługują się zrozumiałą dla nas mową; rzecz dzieje się w niedalekiej przyszłości w Japonii - tylko niektóre kwestie wypowiadane przez japońskich aktorów są tłumaczone, gdy sytuacja tego wymaga. Fabuła może i nie rzuca na kolana, acz jest jak najbardziej w porządku. Mnie przede wszystkim film urzekł, po raz kolejny, swoją formą.

A, Wyspa psów dowodzi, że kociarze, a już szczególnie koty, to zła wcielone.

fajny był. Dobrze się bawiłam. Poszłabym drugi raz.

To jest film, który trudno dla zachęty opowiadać, bo jego siła tkwi w tym, że się nie wie czego się spodziewać.

Niemniej jeżeli ktoś zna trailer (w tym pytanie "are you a serial killer?"), to mogę śmiało nazwać ten film balladą o przemocy (i miłości). Twórcy przekonują nas, że zobaczymy coś w rodzaju true crime, po czym opowiadają historię poszatkowaną strukturalnie na sześć pokazywanych niechronologicznie części - dzięki czemu pewne rzeczy wybrzmiewają... w odpowiednim czasie.

Plus świetna Willa Fitzgerald (Roscoe z pierwszego sezonu Reachera). W bonusie Ed Begley Jr, który zdecydowanie nie jest już juniorem, ale ciągle jest Edem Begleyem, oraz Barbara Hershey, która przypomina nam, że jest na ekranie już od 50 lat...

Nie ukrywam, że obejrzałem z przyjemnością - ale mam jednak problem, bo komiksy Baranowskiego to moje dzieciństwo, więc patrzę na nie przez pryzmat "aaaach co ja widzę", i to na tyle mocno, że nie jestem w stanie (póki co) zdobyć się na próbę oceny, jak ten film może wyglądać w oczach widza, który trafi nań bez całego bagażu emocjonalnego, na ile dla takiego widza Hokus-Pokus, Entomologia czy Nerwosolek są po prostu postaciami wymagającymi obwąchania.

Wizualnie też mi się podoba, ale nie czuję się ekspertem w dziedzinie jakości animacji

Szukając czy nie przegapiłem tego filmu na forum, wyłapałem że raz wspomniany był film o tym samym tytule z 2018 roku - stąd zaznaczenie w tytule

Przy Bessonie to nigdy człowiek do końca nie wie czego się spodziewać. Tu dostajemy najdziwniejsze kino superbohaterskie, jakie można sobie wyobrazić - gdzie supermocą bohatera jest... kontakt z psami. Do czego tę supermoc wykorzystuje, tego już Wam celowo nie będę opowiadał...

Nie jest to przy tym film... przyjemny, momentami jest wręcz drastyczny, a tytułowa postać jest - oprócz swojej superbohaterskości - odmieńcem nadającym się do Sevres. Niemniej - to ostatni spoiler - początek spoilera miłośnicy zwierząt koniec spoilera mogą obejrzeć go bez obaw że wyłączą telewizor. Prędzej telewizor wyłączą konserwatyści...

W sumie nie byłem pewien, do którego wątku, ale niech już będzie.

O sile dwójki stanowiła nie tylko technika i pomysł, ale też fabuła.

Nie żebym oczekiwał szczególnej fabuły od slashera ale tam dostałem i wyszło świetnie. Technicznie, fabularnie, klimatycznie. Stworzono de facto grim slasher fantastykę, z motywem wybrańca, jakimiś mieczami, przenikaniem komiksów, telewizji, diabły, sigile, no miodzio.

Art jest jednym z ciekawszych zabójców. Nie jest do końca człowiekiem, łączy cechy typowego seryjniaka z demonami, niedopowiedzenia, operuje nie tylko już oklepany formułą przeciwstawiania opozycji klaun kojarzony ze śmiechem versus klaun zabójca, ale implementuje ten śmiech do swoich zbrodni. W pewnym sensie odwołuje się do tego samego motywu co Joker w jedynce (kto decyduje co jest śmieszne), ale głównie jako ornamentyka. Wychodzi super. Imho najlepszy klaun-złol.

Trójka stoi na równie wysokim poziomie technicznym i zachwyca wizualnie, szczególnie biorąc pod uwagę ten mały budżet. Nie dorównuje mu jednak w innych aspektach. Jest więcej gore, charakteryzacje 10/10 (szczególnie pomagierki Arta, brrr), rezonuje na jakimś poziomie z lękami odbiorcy, ale nie aż tak jak dwójka. Porzucono też szkielet fantastyczny na rzecz dość chaotycznie pozlepianych scen, z których nie wiadomo do końca co wynika ani dlaczego w ogóle się dzieją. Zło nie musi mieć motywu, to jasne, ale tę interpretację pod koniec zajechali, bo otóż miało. Nie trzyma się to tak dobrze ani nie zachwyca jak dwójka, nie czuć też tej samoświadomości (ukłon w stronę Lśnienia to nie tylko za mało, ale wręcz za dużo, po co!), choć rozumiem chęć skrętu w kierunku bardziej psychologicznym (chyba tak się to nazywa, ale ze pojęcia się nadużywa w każdym momencie, gdy bohaterowie mają jakiekolwiek przeżycia wewnętrzne to nie wiem xD), to nie do końca udźwignęło, mimo że próbowano (poczucie balastu dla rodziny, teasowanie złym wujkiem etc).


Ale jeśli ktoś lubi gatunek to nie powinien być zawiedziony, bo choć nie jest to już zupełnie nowa jakość jak poprzednik, to jednak wciąż wysoko zawiesza poprzeczkę.

Btw cztery razy pracownicy kina wchodzili na salę w poszukiwaniu podwieków i w końcu złapali jakichś xD

Film zaczyna się od tego, że główny bohater dowiaduje się, że cierpi na galopującą postać choroby Creutzfelda-Jacoba, czyli z mózgu robi mu się galaretka, i za kilka tygodni może już nie rozpoznawać nikogo i niczego. A główny bohater zarabia jako hitman.

Z takiego punktu wyjścia obserwujemy, jak nasz hitman porządkuje swoje życie (nawet jeśli poza pracą z tego życia nie ma wiele, z Joanną Kulig jako prostytutką importowaną z Krakowa spotyka się raz na tydzień), zmagając się z jednej strony z narastającymi momentami zamroczenia, a z drugiej z różnymi nieprzewidzianymi problemami.

Intrygujące, nawet jeśli momentami rozwiązywane przez Michaela Keatona (w podwójnej roli bohatera i reżysera) z finezją siekiery (to nie spoiler).

Film Siergieja Bomdarczuka z 1970 r. z Rodem Steigerem w roli Bonapartego i Christopherem Plummerem jako Wellingtonem. Widać, że niektórzy aktorzy są wklejeni w tło, ale cóż Dobry film.

Po raz chyba setny, ale to wciąż doskonały film, najlepsza odsłona serii.

I przy okazji zabawnego i co ważniejsze krótkiego? No to mam na to propozycję:

"The Adventures of Buckaroo Banzai Across the 8th Dimension"

Tak jest. Film jest dokładnie tak dziwaczny, jak tytuł. Rzecz dotyczy przygód pewnego totalnie przegiętego, nie wiem kogo. Nie superbohatera, ale jednostki bardzo wybitnej, facet jest neurochirurgiem, fizykiem, pilotem doświadczalnym i przy okazji muzykiem. Działa otoczony swoją świtą, ni to gang, ni to zespół badawczy, ni to zespół muzyczny. Cały świat jest ich fanklubem, dosłownie, gdzie się nie pojawią to wszyscy ich traktują jak supergwiazdy. No i film traktuje o jednej z ich mocno odjechanych przygód. Prawdę mówiąc, nie da się tego opowiedzieć, zajęło by to pewnie z godzinę albo i lepiej, czyli tyle ile trwa sam film. To już lepiej obejrzeć.

Dlaczego warto obejrzeć?

1. Przede wszystkim rzecz jest śmieszna i bardzo krótka, 1h 40 min zlatuje bardzo szybko.
2. Jest to przykład filmu w którym akcja trwa prawie non-stop i wszystko pędzi na złamanie karku. Zero NUDY !!!
3. Złożoność i zakręcenie scenariusza rośnie z minuty na minutę i wydaje się, że nie będzie logicznego końca, ale na szczęście wszystko się sensownie zamyka.
4. Rzecz jest bardzo absurdalna i z przymrużeniem oka, taka jakby ... "hipsterska"? Ale nigdy nie traktuje publiki jak głupków. A siebie ze śmiertelną powagą.
5. Niesamowita obsada: Peter Weller (Robocop) w głównej roli, John Lithgow, Jeff Goldblum, Christopher Lloyd, młoda i śliczna Ellen Barkin. Dużo innych bardzo znajomych gęb.
6. Śmieszne efekty specjalne. Wiadomo, przestarzałe, ale niektóre bardzo kreatywne.
7. Elektroniczny soundtrack. Proszę się nie zniechęcić napisami początkowymi gdzie słyszymy chamską zrzynkę z głównego tematu SW! I to zrobioną w tani sposób na synytezatorze. Potem jest znacznie lepiej.

Generalnie powinien to obejrzeć każdy kto lubi mocne wygłupy i rzeczy dość odjechane (uwaga momentami ciężkie technobabble, chwilami prawdziwa terminologia naukowa. LOL!). Dobry też przykład na to, że można zrobić zakręcony, rozrywkowy i oryginalny film nie wywalając 200 mln USD w śmietnik. Czyli tak jakby ściągawka dla przyszłych filmowców niezależnych.

Reklamowany jako "tak zły, że aż dobry", autorstwa legendarnego już Neila Breena, przy którym The Room to produkcja wysokobudżetowa i sensowna. Ogólnie polecam - seans był BARDZO odświeżający. Nie wiem, czy mu to wychodzi przez przypadek, czy to jakiś zawoalowany performens - ale wszystko co można zrobić źle, on zrobił. Począwszy od długich ekspozycji, przez powtarzanie tego samego (nieraz jedno po drugim xD), zupełnie złych ujęć w tym ucinanie głów albo pokazywania nóg, przez zupełnie kretyńskie wątki, połączenie okultyzmu z polityką i melodramatem początek spoilera a bohaterowie po śmierci ukochanym w następnej scenie o tym zapominają, zupełny antyclimax!!! koniec spoilera

Jednocześnie jakimś cudem całość pierońsko wciąga, bo człowiek tylko czeka na to, co będzie w następnej scenie i o co w ogóle chodzi.

Praktycznie dekonstrukcja i postmodernizm. Potrafi zaskoczyć i to bardzo - ale, jak wyżej, nie jestem pewien, czy to "crapowizja" czy właśnie jakiś performens, bo np. początek spoilera stworzenie sali psychiatrycznej przy długim stole z pustymi miejscami wzdłuż niego to jednak dość wysoki poziom ekspresji artystycznej, a było tego więcej koniec spoilera.

Byłem na pokazie przedpremierowym adaptacji słynnego scenicznego musicalu. Oryginalną wersję sceniczną bardzo lubię, więc naprawdę zależało mi na tym, żeby ten film był dobry... I udało się .

Mają rację ci, którzy mówią, że film ma w sobie magię. Trzeba przyznać, że jest dość długi, ale jednocześnie nie dłuży się, zamiast tego umiejętnie wypełnia ten magiczny świat, uzupełnia braki z wersji teatralnej, naprawdę sprawnie adaptuje tę opowieść na wersję filmową. I okazuje się, że bardzo dobrą decyzją jest podzielenie tej historii na dwa filmy, czuć, że po pierwszym rozdziale tej opowieści ci wszyscy bohaterowie zasługują na coś więcej.

Cynthia i Ariana są znakomite, rozumieją doskonale czym są postaci, a ich gra aktorska łączy świetnie inspirację oryginalnymi rolami z przedstawienia, jak i własną interpretację tych wiedźm. Ariana ma fantastyczny timing komediowy, a Cynthia zagrała naprawdę sympatyczną główną bohaterkę. Z resztą obsady jest również dobrze, szczególnie Jonathan Bailey, ma charyzmę na litry, to jak on zeskoczył z konia w swojej pierwszej scenie, to zasługuje na oddzielną prelekcję . Można zarzucić Michelle Yeoh, że śpiewa trochę za słabo, a Jeff Goldblum odrobinę za bardzo jest sobą, ale ich osobowości na ekranie nie przeszkadzają.

Moim zdaniem ten film naprawdę działa dlatego, że nie wstydzi się bycia w pełni musicalem. Wszystko jest cudownie przesadzone, scenografia zrealizowana z pompą, choreografia w dużej skali, śpiewają najlepsi, orkiestracje naprawdę perfekcyjne. Ten film nie wstydzi się czym jest, i to go ratuje. A sama opowieść to trochę fanfic do Czaronksiężnika z krainy Oz, trochę High School Musical z magią, trochę opowieść o dwóch przyjaciółkach i faszyzmie. Wszystko naraz, w teorii nie ma prawa działać, a mimo to jest to opowieść, która wyraźnie działa na publiczność. I działa na niektórych bardzo emocjonalnie: widzka siedząca obok mnie pod koniec filmu płakała głośnymi łzami. Ja już pod koniec nie bylem emocjonalny, bo wypłakałem się w pierwszej sekwencji filmu (trzeba wiedzieć dlaczego to jest takie poruszające, ale jak już się wie to ło). Warto się oczarować .

Leciał na czymś (chyba Polsat ale makówki nie dam) ostatnio "Gladiator" 1, to sobie powtórzyłam. Lata niczego temu dziełu nie odjęły.
Wszystko jest tu doskonałe. Wyważenie opowiadanej historii. Postacie. Gra aktorska top. Tempo, akcja, napięcie. Dialogi. 🤌
GDZIE TAKIE KINO ❤️, GDZIE?

"Gladiatora" 2 to się jednak boję, że po całości spierdaczone.

Co mnie dodatkowo uderzyło, taka mała dygresja.
Śledząc teraz Commodusa i jego siostrę Lucillę, oraz ich MEGA DZIWNĄ relację; miałam cały czas nieodparte wrażenie jakbym oglądała cholernego Morgotha i kobiecego Saurona w realiach Cesarstwa Rzymskiego.^^ No wypisz wymaluj, jak w mordę strzelił! 🤣
Więc nic mnie nie obchodzi. Łysy z Amazonu, wyciągaj dukaty z kieszeni; dawaj mnie Jaquina Phoenixa na Morgotha, bo ja tego nie wyczymię jak nie!!!!
🥺🥺🥺

PS. Ale serio, zmiksować takiego Commodusa ze skończonym brutalem i wyjdzie wykapany Morgoth. To się aż prosi.
#manifestacja

PPS. Tak wiem że przy Napoleonie nawet Jaquin poległ. Ale to wypadek przy pracy. Każdemu może się noga podwinąć kurde!

Film "Jutro wstanę rano i oparzę się herbatą" to czechosłowacki "Powrót do przeszłości", w którym dawni naziści chcą zapobiec porażce Niemiec w 2. w. ś., z dużą dawką czeskiego humoru chociaż nie, oni byli wcześniej niż Amerykanie, więc to "Powrót..." jest kopią! Co się uśmiałem, to moje

Mój sąsiad Adolf (2022)

Rok 1960. Marek Polski, Żyd ocalały z Holokaustu, mieszkający w Kolumbii, dowiaduje się że jego sąsiadem będzie Niemiec, pan Herzog. Bohater szuka dowodów na to, że Herzog to naprawdę Adolf Hitler.

Dobry, trochę wzruszający film. Jest do obejrzenia na Amazonie.

Tak, mając niemal trzydzieści pięć lat na karku dopiero teraz (a dokładniej rzecz biorąc w ostatnią sobotę) obejrzałem ten film, uchodzący przecież za klasyk kina lat 80-tych. I był to miły seans - fabuła jest prościutka, ale Murphy w głównej roli błyszczy, ma charyzmę i wywołuje całkiem często uśmiech swoimi żartami. Pozostali członkowie obsady stanowią udane uzupełnienie, szczególnie dwóch detektywów, mających mieć oko na odgrywanego przez Eddie`go Foleya. Oczywiście wcześniej wiedziałem, że to właśnie z tego filmu pochodzi słynny motyw muzyczny, ale miło było go usłyszeć wreszcie w dziele, dla którego on powstał.

Nabrałem ochoty, by obejrzeć kontynuacje Gliniarza....

Zaczyna się od trupa, a potem na scenę wkraczają Clooney i Pitt...

Nie jest to wielkie kino, ale wszyscy doskonale się bawili, i potrafili tę zabawę przenieść na widza. Zwłaszcza takiego, który pamięta że Clooney i Pitt to starzy filmowi kumple, którzy tu musieli odgrywać wzajemną niechęć i brak zaufania - co dodawało komizmu.

Bonusowo-starłorsowo: film spod ręki Jona Wattsa, czyli twórcy Załogi Rozbitków.

"Flow", czyli Arka (bez) Noego po łotewsku, w sensie twórca z Łotwy, bo sam film jest bez dialogów Dla wielbicieli zwierząt - koniecznie. Świetny klimat, bardzo ładnie pokazany popowodziowy (post-apokaliptyczny?) świat przedstawiony. No i urocze zwierzęta, np. kapibara sterująca łodzią <3

Pomnik-monument? hola hola hold your horses. Bardziej pomniczek, bo skądinąd ciekawa historia zostaje obcięta nożyczkami ku uciesze muzealnych turystów dla dydaktycznego monologu "co autor miał na myśli" w finale słowami postaci, która miała w fabule raczej marginalne znaczenie, i do której ja jako widz w ogóle się nie przywiązałem, nie była mi ukazana jej podróż. Ale pomijając to, mamy tu istny kunszt kinematograficzny, którego nie spotkacie u reszty nominowanych w tym roku do Best Picture, koncert aktorstwa Guya Pearce`a I Adriena Brody`ego, filmowe zdjęcia wyrwane jakby z innej epoki - late 90s, early 2000. Sam to muszę wszystko jeszcze jakoś przetrawić, włącznie z po raz pierwszy napotkanym przeze mnie rainbow effect w kinie, który dodał całości takiego dziwnego vhs-owego feelu. Bardzo chciałbym wiedzieć, czy to wina projekcji, czy spartaczonej kopii, wszak na reklamach niczego takiego nie widziałem.

Wstępnie 7/10 choć chciałem 8.

Świetny film animowany, którego akcja rozgrywa się w postapokaliptycznej przyszłości, w świecie zalanym wodą. Kot, pies, kapibara, lemur i ptak podróżują łódką. Nie ma dialogów, zwierzęta zachowują się w miarę zbliżenie do natury (chociaż nie wiem czy umiejętność sterowania łodzią zalicza się do tego 😛 )
Ciekawy styl animacji, lekko malarski. Muzyka taka se. Mam nadzieję, że film Oscara zgarnie.
Główny bohater skradnie serce miłośników kotów XD

OMG wiem, stare, wykopalisko. Ale tak się składa, że dosłownie parę dni temu, bodajże w piątek, widziałem (po latach) - bo jest na Netfliksie, a przed chwilą zauważyłem temat o Mortal Kombat i mi się przypomniało.
Powiem Wam, nie wiem czy to jest tylko nostalgia, czy zdziadzienie, ale zaczynam tęsknić za takimi "głupotami" jak Blade. Nie wiadomo w sumie co to jest. Niby film superbohaterski ale żaden marvelowy ani marvelopodobny film obok Blejda nawet nie stał, ani nie leżał. Szalony film akcji, gdzie tej akcji naprawdę jest dużo, pełno wystylizowanej ultra-przemocy, plus kilka scen "dla dorosłych".
Blade jest strasznie "bezczelnym" filmem. Reżyser zupełnie nie ma hamulców, żeby stosować wszystkie hiper-wystylizowane triki jakie zna sztuka filmowa, nie wstydzi się wstawiać całych sekwencji w przyspieszonym tempie. W ogóle nawet z perspektywy kliku dni to sobie myślę, że pierwsze 30-40 minut filmu jest niesamowicie mocne, można powiedzieć że film postanowił sam z siebie być lepszy, niż to, na co miał "zezwolenie" (nie wiem od kogo, chyba od bogów kina).
Historia jest turbo-niedorzeczna i pełna tzw "cliche" ale w jakiś sposób potrafi toto być i zabawne, i w jakiś dziwaczny sposób wiarygodne. Reżyser nie traci czasu na jakikolwiek worldbuilding, kilka "ekspozycyjnych" scen jest wplecionych w tę machinę bardzo sprawnie. Pamiętam, że gdy oglądałem film po raz pierwszy, ponad ćwierć wieku temu (O-M-G o.0) to nie miałem poczucia że oglądam jakieś pozbawione wyobraźni głupoty (co dziś jest BARDZO powszechne w mojej opini). Wprost przeciwnie, paranoiczna wizja świata którą przedstawia Blade (bohater) w jakiś sposób udziela się widzowi.
Wszyscy pewnie wiedzą o czym film traktuje, jak nie to "brać i oglądać", koniecznie. Jak ktoś widział to obejrzeć jeszcze raz, żeby się utrwaliło.

Na szczególną uwagę zasługuje:
1. impreza RAVE na początku, te tańczące koleżanki, krejzi
2. Łobuz o imieniu Quinn
3. Główny złol Deacon Frost i jego "girlfriend"
4. Język który można usłyszeć w tej scenie : https://www.youtube.com/watch?v=P8Vci4rHqKo&t=59s - znalazłem kiedyś historię tego, jak to powstawało. Przez jakiś czas myślałem, że to jest faktyczny, żyjący język. Najlepiej i najprawdziwiej brzmiący "fikcyjny" język, jaki słyszałem.
5. Chamski, bezczelny i anarchistyczny wydźwięk filmu.
6. Krótkość i nie-nudność filmu. Nie marnuje czasu widza.

Generalnie gorąco polecam. Moja ocena: 5 ("pionteczka").

Animacja Disneya nigdy nie widziałem pierwszej części. W sumie fajne. Disney przed odpaleniem puszcza jakaś planszę, że bajka jest rasistowska czy coś tam, nie wiem, nie czytałem do końca. Ogólnie spoko. Klasyczny storytelling. Dżafar to Skaza, a Dżinn to Maska identyczne postacie, choć jest samodzielny i nie opętuje Stanleya Ipkissa. Fajne.

Coś tam coś tam, że science fiction nowe jakieś fajne, to obejrzałem. Nie chce mi się oznaczać spoilerów, to daję wszystko jako spoiler.
Początkowo chciałem to napisać w wątku "jak mi dadzą to zjem", ale ostatecznie film mi osiadł na tyle, że dało się z niego wynieść wystarczająco sporo, by wrzucić jednak tutaj.

początek spoilera
Trochę mieszane uczucia. Początek był bardzo kiepski. Jak mocno średniawy odcinek Black Mirror - twist był oczywisty, bo zbyt wiele hintów było, całość niezbyt intrygująca, spodziewałem się smętów typu San Junipero czy podobne pierdu pierdu.

Ale gdzieś tak od momentu zabójstwo Sergeia rozkręca się i leci w kierunku soft slashera. Ale czemu znowu musi być ze Wschodu, nie ma jakichś Łotyszy lub Albańczyków, żeby zastąpił ten zimnowojenny relikt archetypowego złego rosjanina?

Na plus: scenarzystom udało się pokazać historią jednocześnie kilka płaszczyzn narracyjnych, bez uciekania się do łopatologicznego tłumaczenia widzom, co mają myśleć czy durnych przemów i innego pseudosocrealistycznego kaznodziejstwa, co jest bolączką filmów, seriali i książek od lat. Nie, nie, mamy bardzo fajnie poprowadzony główny wątek - intryga kryminalna, która poszła bardzo źle i wszyscy się nawzajem próbują pozabijać i na tym można poprzestać, ale nie trzeba mocno skrobać by znaleźć głębszy, a może nawet ważniejszy i główniejszy wątek - toksyczne relacje w związkach i control issues. Tym jest właśnie Towarzysz, partnerem którego można w stu procentach kontrolować, od wyglądu, przez zachowanie, inteligencję, no wsio.

Wspaniałym motywem było to, że nie zmusił androida po jailbreaku do zabójstwa, ale sprowokował sytuację, więc w pewien sposób Sergei "sam" na siebie to sprowadził.

Ogólnie sporo zgnilizny w relacjach międzyludzkich zostało pokazanych, ale za każdym razem jako ledwie hint. Główny bohater "nice guy" który nie może znaleźć dziewczyny, z jednej strony dyskusja z incelami, z drugiej - Kat wolała być "akcesorium bad boya" niż stworzyć zdrową relację. Każdy ma coś za uszami (a niektórzy nawet reset!).

Momentami naprawdę dobrze wykorzystywane plot device - jak np. zmiana głosu androida, dzięki czemu mogła odpalić auto. Ale auto też jest cyfrowe i cyk kradzione. Ale policjant i cyk drugi bot. Albo zmniejszenie inteligencji do zera i choć była w stanie odczuwać ból, to była "za głupia" by wziąć rękę z płomienia.

Stylistycznie powiedziałbym, że nawiązywało do twórczości Andersa Thomasa Jensena, ale nie wiem czy celowo.

koniec spoilera

Jak na wstępie - nie jest to film wybitny - ale wybija się mocno in plus, jest przemyślany, poukładany i podobał mi się. Mocno klasyczne science fiction, w którym akcja dzieje się na wielu płaszczyznach interpretacyjnych, a technologia stanowi jedynie zmienną, przyczynek do spekulacji. 7 na 10. Nadal mi gdzieś tam z tyłu głowy siedzi i rozplątuje różne motywy, więc może nawet jeszcze bardziej we mnie urośnie - pewnie tak, bo im więcej myślę o tym filmie, tym więcej rzeczy dostrzegam.

He he. W końcu obejrzałem. Wiem, jestem strasznie nie na czasie ale dopiero na Netfliksa wleciało.
A więc! Zabawne i całkiem pomysłowe bez silenia się na jakąś głębię czy realizm. Jednocześnie nie ma w tym filmie "inżynierskiej" czy "przemysłowej" naiwności, jaką BARDZO było widać w CHAPPIE. Bloemkamp pewnie w życiu obok inżyniera (czy naukowca) nie stał.

Na pochwałę najbardziej zasługuje Design tytułowej bohaterki oraz brawurowe wykonanie jej roli przez jakąś małolatę. Scena "taneczna" jest jedną z tych rzeczy którą można oglądać bez końca. Jakby specjalnie zaprojektowana pod TiK - ToKa 0.o

Ogólnie polecam, kilka trafionych złośliwych społecznych obserwacji, dobra akcja, technicznie bez zarzutu. Totalnych głupot techniczno naukowych nie wykryłem. Albo nie jestem na odpowiednim poziomie he he Podobno idą dwa (!) sequele. Oby tego za bardzo nie zepsuli.

Moja ocena 4+, (w skali 2-5), brać i oglądać.

https://www.youtube.com/watch?v=49aIEovBc2w

Fajny akcyjniak z Johnsonem, Reynoldsem i Gadot. Profiler z FBI łączy siły ze złodziejem dzieł sztuki aby dorwać inną złodziejkę.
Spoko humor, sporo się dzieje, końcowe sceny jak z Indiany Jonesa czy innego Uncharted (nawet Reynolds gwiżdże Raiders March).
Warto obejrzeć i trochę się odmóżdżyć

Wczoraj robiłem porządki w dupererlach, i znalazłem płytkę z tym filmem. Nawet nie wiem skąd to, ale pewnie była dołączona do jakiejś gazety, kiedyś. Były takie czasy, że filmy dodawano do gazet, ale to już chyba passe jest, bo rynek prasowy wiadomo, pada, albo padł. I tak sobie pomyślałem, że darowanemu koniu nie zagląda się w zęby więc odświeżę i zobaczę jak po latach kopie tyłek ten tłist z końcówki, gdzie "vajb revanowy z revelation scene" jest wyczuwalny, choć to inne uniwersum i galaktyka hehe.
Dlaczego piszę posta?, bo poza tym, że to dobra kameralna w sumie historia zrobiona za małe pieniądze, która zarobiła masę hajsu plus zdobyła wiele zasłużonych nagród. Poza kapitalną rolą małego Joela Osmenta i oczywiście gwiazdą tamtych czasów czyli Brucem Willisem, który pokazał, że jednak potrafi grać (hehehe), to...

z chęcią przyklasnąłbym pomysłowi na remake filmu. Bo dlaczego i nie.

Spoko film. Elementy steampunku, Christoph Waltz jako Richelieu, Mads Mikkelsen jako Rochefort. Warto dać szansę (sequela pewnie nie ma, szkoda )

Z przyjemnością wróciłam do „Anastazji”, której już dawno nie widziałam. Mam duży sentyment do tej animacji i miałam dużą frajdę pokazując ją dzieciakom (które 2 piosenki znają na pamięć, bo służyły mi jako kołysanki od kiedy syn się urodził ).

Uważam, że film nadal dobrze wypada, bardzo ładna animacja, zabawny, piosenki wpadające w ucho, dubbing zgrabny (mówię o kinowym, drugiego nie znam), naprawdę przyjemnie się ogląda. Oczywiście trzeba przymknąć oko na nieścisłości historyczne, ale to jest wariacja na temat…, osobiście nie mam z tym problemu.
Wizualnie to naprawdę udany film, tym bardziej że spoza disneyowskiej stajni. Dużo jest tam elementów przyjemnych dla oka, zwłaszcza jak oglądasz kolejny raz. Jest tam naprawdę dużo ładnych kadrów, nawet pomyślałam, że fajnie byłoby znów zobaczyć ten film na dużym ekranie (jak miał premierę to poszłam 2 razy do kina ). Uwielbiam impresjonistyczne tło w Paryżu podczas piosenki (w której do tego pojawiają się licznie prawdziwe postacie jak Freud, Josephine Baker czy Monet).
Podobają mi się też inne liczne smaczki, jak prawdziwe zdjęcia, portrety czy obrazek narysowany przez prawdziwą Anastazję. Oczywiście za tym wszystkim kryje się realna tragedia i można pomyśleć, że pakowanie takich elementów jak rewolucja, zabicie Romanowów czy Rasputin do bajki dla dzieci, jest mocno wątpliwe, ale jakoś to wszystko gra. I w sumie jest punktem wyjścia do lekcji historii.

Dzieciom film przypadł do gustu, córka co chwilę spoglądała na mnie z uśmiechem, gdy słyszała znaną piosenkę lub było coś co jej się wybitnie spodobało. Syn domagał się wyjaśnień dotyczących historycznych postaci i wydarzeń. Teraz słuchają piosenek. Sama nie mogę przestać nucić, heh. Uważam, że wszystkie są bardzo chwytliwe (cieszę się, że dzieci podzielają mój entuzjazm do kawałka Rasputina „Kiedy stanie się noc” ).

Hmmm… muszę w końcu obejrzeć film pod tym samym tytułem z 1956 i broadwayowską wersję byłoby fajnie zobaczyć.

"Metalhead" z 2013 r. - jeśli chcesz filmu o muzyce metalowej, to nie do końca to, co otrzymasz, ale jeśli jesteś zainteresowany obrazem o żałobie w islandzkim wydaniu i szczyptą muzyki, polecam. Podobał mi się występ głównej bohaterki, gdy śpiewa czysto.

Filmy z uniwersum Johna Wicka mogą być lepsze lub gorsze. Ballerina należy raczej do lepszych - bawiłem się lepiej niż na "czwórce", nie wspominając o "trójce" o której pamiętam głównie że była, ale niekoniecznie co w niej było, a która z Balleriną została powiązana bezpośrednio.

Film jest równie uroczy jak Ana de Armas (choć nie dlatego że to akurat ona, choć niewątpliwie pomaga), nie wnikam w mitologię uniwersum, oceniam tylko pełne radości nawalanki, przy niektórych chciało mi się klaskać (choćby początek spoilera scena z talerzami koniec spoilera). Story jak to story, chociaż przyznam, że teasery robią robotę, teasują, ale niczego nie odkrywają (żeby nie powiedzieć, że mylą tropy). Jest Anjelica Huston, jest Ian McShane i Continental, jest Keanu. Jest dziwne miasteczko i jest finał sugerujący otwartą drogę do Balleriny 2...

Uwielbiam oryginalną kreskówkę. Remake był zupełnie niepotrzebny, ale wyszedł zaskakująco dobrze, wręcz bardzo dobrze. Kilka zmian względem kreskówki wyszło jedynie na lepsze. Gantu zlikwidowany, jego rolę w calosci przejąl Jambo, połączeni w jedną postać o sensownych motywacjach. Dodanych kilka pobocznych, wyszło tylko na dobre. Fajny motyw z adaptacją kamuflażu na potrzeby aktorskie, żeby nie zawalać CGI. Sporo humoru, emocji, smutku i wzruszeń. Nie tylko udźwignęli, ale oddali ducha animacji i dorzucili emocji. Bardzo zadowolony jestem i to pomimo ogólnej niechęci do zalewu remaków adaptacji i wtórności (spośród nastu trailerów przed seansem ŻADEN nie był oryginalna produkcją XD). Ogólnie polecam, warto.

Poszedłem do kina, bo akurat puszczają we Wrocławku. Nie wiem po raz już który go widziałem, ale fajnie było zobaczyć w kinie. Na sali było całkiem sporo osób. Nadal bawi, nadal śmieszy, nadal daje frajdę.

Koleżanka z pracy poleciła, gdyby nie to pewnie nie byłabym świadoma że wyszedł, a jeśli nawet, to z opisu pt. "komedia o zwariowanej rodzince" czy jakoś tak, raczej na pewno bym nie poszła.
Otóż komedia to nie jest żadną miarą, prędzej lekki dramat obyczajowy, o tym jak pewne wydarzenie z przeszłości (i niemówienie o nim) wpływa na życie członków rodziny, o powielaniu schematów, oraz o zadziwiająco oswojonej i pociesznej kaczce. c:

Sieciówki z tego co widzę nie grają, ale w jakimś mniejszym kinie może udałoby się złapać.

Myślę, że warto, film jest nietypowy, ciekawy psychologicznie, i generalnie powiedziałabym, ładny w sensie takim plastycznym - ale też główna bohaterka jest ilustratorką (choć no faktycznie niektóre elementy to kwestia, eee... estetyki )

Kreskówkę oglądałem lata temu i późno w nocy, chyba zasnąłem. Niewiele pamietam. Film mi się podobał. Udane live action. Chyba nawet ci sami aktorzy co głos podkładali. Mocno klasyczna konwencja, udana realizacja, sporo motywów typu wieczna wojna i jej przełamanie, wróg, uprzedzenia, dobra historia.

ŁO Jezó, OMG xD film można w całości obejrzeć tu:

https://www.youtube.com/watch?v=3luDdvFB2J0

Jednakowoż nieprzypadkowo post jest w temacie "FAJNY film". Ten klasyczny film o potworach jest raczej nie sztuką wysoką, ale jak się rozkręci, to jest i śmiesznie i widowiskowo. Plus nie udaje czegoś, czym nie jest. Ostatnia zadyma robi wrażenie. Minikong bardzo fajny.
Oglądałem na raty przez tydzień, ale dało radę. Polecam. Jest na Netfliksie.

Na same End Creditsy wjeżdża BARDZO dobry kawałek w stylu synthwave. A właściwie fragment, trwa całe 40 sek. Cała ścieżka powinna być w tym stylu, niestety nie jest.

https://www.youtube.com/watch?v=Sf-eNq5aLAo

Owszem, fani F1 marudzą na ten film, że jest tak daleki od realizmu jak Kompania Braci od oczekiwań majora Wintersa.
Owszem, fabuła to zestaw dość oklepanych i przewidywalnych chwytów, na dodatek napisana w stylu lat 90.
Owszem... jak się patrzy jak te samochody zasuwają, jak twórcom udało się to wszystko nakręcić, że wygląda lepiej niż transmisja, to wtedy człowiek wie, po co jest kino. W tym roku żaden film nie dał takiego poczucia.
Aha, jest też dużo Brada Pitta, gdyby to kogoś

Nie jestem wielkim fanem westernów, a i "Stara szkoła" nie jest jakoś wybitnie wyjątkowa w swoim gatunku, historia dość prosta, ale oglądało mi się ją przyjemnie. Wyróżnia go może jedynie specyficzna relacja - bo oboje mają problemy z odczuwaniem i wyrażaniem emocji - ojca (granego przez Nicolasa Cage`a) z córką, którą gra znana z "Załogi rozbitków" młoda Ryan Kiera Armstrong (wypadła dobrze, chyba będą z niej ludzie, a występ gwiezdnowojenny to raczej nie jednorazowy pozytywny wypadek).

Zastanawiam się po seansie, ilu żartów mogłem nie wyłapać? Bo, nie ukrywam, co najmniej ze dwa razy miałem odruch, że... chciałem cofnąć o tych kilka sekund jak w streamingu, żeby zobaczyć, co mignęło mi w rogu i nie zdążyłem się zorientować o co chodziło. Niestety, przyczyny nie pokładam w zbyt szybkim tempie wrzucania żartów, tylko być może mojej osłabionej (wiekiem? socialmediowym multitaskingiem?) uwagi...

Żartów ogólnie rzecz biorąc nie brakowało, choć nie miałem wrażenia, że wysypywały się z ekranu (może ja nie wyłapywałem, patrz poprzedni akapit), a zwłaszcza - w większości - wywoływały uśmiech, ale niekoniecznie salwę śmiechu, jakiej się oczekiwało (sam nie wiem, może miałem zbyt wygórowane oczekiwania i zbyt wysoko nastawiłem poprzeczkę?). Nie jest przy tym tak, że nie zarżałem parę razy, i nie tylko przy dowcipach z podtekstami intymnymi. Być może jednak należało unikać trailerów, choć bywając w kinie o to nie tak łatwo.

Efekt końcowy uważam za jak najbardziej udany (Pamela Anderson odciągająca uwagę od poczynań Drebina na zawsze pozostanie w pamięci...), Neeson jest całkiem udanym Drebinem (Juniorem).

Kawusi?

Przerósł oczekiwania, choć nie miałem żadnych, a poszliśmy tylko dlatego, że dziś zacząłem urlop i akurat były bilety po dyszce. Świetny film. Horror/thriller ale przede wszystkim dramat. Bardzo uwierający, detale dopracowane, historia przemyślana. A Jonah Philips fenomenalna rola.

W kinach widziałem trailer filmu Nikt 2, więc zacząłem się zastanawiać o co chodziło w filmie Nikt 1? Okazało się że jest dostępny na CDA, którego zasoby akurat legalnie eksploruję, więc pomyślałem: czemu nie.

Więc gdybyście chcieli zobaczyć wariację na temat Johna Wicka (ale bez uniwersum), w której Bob Odenkirk reaktywuje swoje porzucone killerskie zdolności i masowo likwiduje ruskich bandytów (w Stanach, nie na froncie donieckim), to wychodzi to jako bardzo feel-good movie. Plus w odróżnieniu od Wicka mamy znacznie dłuższy proces reaktywacji...

Ale sequel pewnie i tak poczeka do "kiedyś na streamie", i to mimo że Sharon Stone ma być głównym villainem (ale już raczej bez ruskich).

Twin Peaks: Ogniu krocz ze mną - mam dwa bilety na seans 31 sierpnia na 18. Nie będę mógł wziąć udziału, bo wtedy żużlowe playoffy, a Cinema nie pozwala oddać biletów, bo coś tam coś tam kupione jako gość xD, więc jeśli ktoś by się skusił to oddam oba za 50 złotych revolutem (zapłaciłem 73).

Ale to było dobre. Evil Dead na sterydach.

Zaskakująco udany reboot, pastisz parodii, o ile jest coś takiego. W pierwszej połowie się uśmiałem, bardzo intensywna, potem przechodzi w głupkowatego akcyjniaka. Bardzo fajne, przemyślane korzystanie z klisz - złol, kobieta, nie obyło się bez noirowych wstawek, co Amerykanie kochają i robią gdy tylko się da, niektóre żarty świetne, inne przyjemne, czasem nieco dziwnych rzeczy, ale ogólnie bawilem bardzo dobrze.

Doczołgałem się do końca tego ponadprzeciętnie nużącego filmu. Blisko trzy godziny, z czego pierwsza połowa to zdawałoby się niekończąca ekspozycja, a potem mamy serię scen akcji. Z pewnością takie jak ta pod wodą czy walka na dwa samoloty to imponujące osiągnięcie reżyserskie, na pewno trudno im się to kręciło, dużo to kosztowało, pomagało przy tym sporo pomysłowych ludzi, było to przełomowe, a Tom Cruise wszystko robił sam, ale... efekt końcowy był przeraźliwie nudny i przewijałem te sceny xD

Czuć było w powietrzu tą "finalność", powracali starzy bohaterowie, były nawiązania do poprzednich części, stawka była wyższa niż kiedykolwiek, było epicko, widowiskowo... nudno, nudno, nudno.

Nie jestem fanem kierunku, jaki ta seria obrała pod pieczą McQuarriego. Ta część z Jeremym Rennerem i Paulą Patton po dziś dzień pozostaje moją ulubioną. Potem było raz lepiej, raz gorzej, ale generalnie fanem nie jestem. I cieszę się, że wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że to już koniec. Wystarczy. 6/10

WOOOOOOOOOOOOOW

9/10

Kolejne dzieło Neila Breena. Nie jest tak idealny, jak niedoścignione Fateful Findings, ale daje radę. Facet naprawdę potrafi zaskoczyć widzą. Gdyby nakręcił to Lynch to byłby hitem. Ogólnie satysfakcjonujacy seans, nie mogłem oderwać się od ekranu, choć szkoda, że potem skręcił w akcyjniaka - zdecydowanie wolę mistyczno-fantastyczne odsłony Breena.

No, i to już była komedia. Pośmiałem się trochę, film był lekki i sprawił mi frajdę. Nie widzę tu "starcia klasowego", o którym niektórzy piszą, a raczej wytykanie Polakom pewnych rzeczy i to w fajny sposób. Ostaszewska znowu zagrała samą siebie xD jak w The Office. Doceniam za jej monolog wobec Woronowicza i późniejsze potraktowanie Filipinki. Przemyślany film, zaśmiałem się parę razy, podobał mi się.

Ten film jest z pozoru prościutki: oddział przyszedł na akcję, akcja się rozwinęła nienajlepiej, akcję trzeba zwinąć. Zrealizowany z pieczołowitością, o jakiej marzył major Winters (pewnie dlatego że współreżyserem jest jeden z uczestników akcji odtwarzanej w filmie). Trzyma przy ekranie i za gardło.

Czemu nasi zidiociali dystrybutorzy nie wzięli tego filmu do kin?

Zobaczone w IMAXie. W kategorii odmóżdżacza Paul Thomas Anderson przeszedł samego siebie. Tylko ten ojcowski trzon filmu za którym goni DiCaprio jakby nie istnieje, emocjom postaci muszę wierzyć na słowo, bo prawie zupełnie ich nie poznałem. W przeciwieństwie do takiej Magnolii, gdzie obserwujemy losy wielu postaci i ich zmagań, ich dramaty. I ustępuje on miejsca "diagnozie Ameryki", na tyle debilnej i opartej na kreskówkowych wyobrażeniach jednej strony o drugiej, że staje się głównym motorem napędowym strony rozrywkowej - o ironio "złole" z Seanem Pennem na czele i bunkrowe dziadki otrzymują najlepsze aktorsko scenki, a Teyana Taylor najgorsze, zwłaszcza scenopisarsko. Leo pocieszny i sympatyczny, młoda Infiniti wiecznie naburmuszona, co prawda wynika to z czegoś, ale cała postać zagrana na jednej nucie cały film. Z drugiej strony jest tu sporo innego dobra, bawiłem się w sumie lepiej niż na Licorice Pizza czy Nici widmo, a Jonny Greenwood z gościnnymi udziałami Thoma Yorka i Jona Briona wprowadzają muzyczne brzmienie wciąż odmienne od tego co zwykle słychać dziś w kinach, tempo lepsze niż w niejednym akcyjniaku ostatnich lat, piękny format VistaVision na chropowatej taśmie ze swoimi wszystkimi analogowymi niedoskonałościami. Ale to nie żaden monumentalny fresk i inne pierdoły, którymi raczą się krytycy.
6-7/10

Nie wiem, ile razy już go widziałem. Średnio oglądam chyba raz w roku. Absolute cinema. Oczywiście z polskim dubbingiem i tłumaczeniem, które powinny być wpisane na listę UNESCO. Angielska wersja ma różne śmieszne rzeczy jak "don`t be such a drama king" czy "gender-confused wolf", ale w praktyce nie ma tam połowy żartów, które są w polskiej wersji. PATRZ PAN, KSIĄŻĘ Z BAJKI to jakieś mdłe "my gosh, prince charming". Patrz pam to jest tak śmieszna konstrukcja że kisne na głos za każdym razem, jeszcze bardziej że on tam siedzial ale zauważył dopiero jak wspomniany. A kłótnia przy kolacji to zwykła kłótnia, a nie piękna dyskusja o zielonych dzieciach xD

10/10 za pół roku obejrze znowu

W ramach korepetycji przed jutrzejszym seansem Tron: Ares (tak! Idę do kina!), obejrzałem sobie ponownie Tron: Legacy. Jaki to jest wspaniały film, to ja nawet nie. Piętnaście lat później on dalej trzepie mnie tak, jak w dniu premiery. Warstwa audiowizualna tego filmu to arcy-mistrzostwo. Design... wszystkiego jest tam cudny, muzyka jest wspaniała. Kocham ten film, kocham Quorr... postacie, wszystko, no po prostu sama przyjemność go oglądać.

Nie znam chyba drugiej franczyzy, która tak oszukuje przeznaczenie; tu sam fakt, że z pierwszego filmu wyrosła seria jest... intrygujący. Z jakiegoś powodu żaden z Tronów nie rezonował z szeroką publiką. Tak, pierwsze dwa swoje zarobiły, ale jednak nie były mega hitami. Obecnie stworzenie Trona oznacza wyłożyć mnóstwo pieniędzy i modlić się, żeby wypaliło. Kto by się w takie coś pakował? Mało kto; zresztą i "Ares" powstał ponoć tylko dzięki pasji i uporowi Jareda Leto. A i tak mieliśmy 15(!!!) lat czekania i sprzecznych doniesień. Przez lata wyglądało to tak, że naprawdę niewiele trzeba było, żeby po raz kolejny uwalić produkcję sequela "Legacy". A bo "Tomorrowland" sobie źle poradził, a bo Disney się skupia na Marvelu, a bo... a bo. No ale po raz kolejny seria oszukała przeznaczenie i dostaliśmy "Aresa".

Czy było warto czekać? TAK! Film jest inny niż poprzednia część, mroczniejszy, toczy się o inne stawki, jeśli ktoś spodziewał się bezpośredniego sequela "Legacy" to na pewno będzie rozczarowany. Ja na szczęście śledziłem doniesienia o produkcji filmu, więc miałem sporo czasu żeby tę informację przetrawić. Może gdybym siadł w fotelu, nie wiedząc nic, to jedyną kwestią jaka by mnie interesowała byłoby GDZIE JEST SAM FLYNN, ale na szczęście tak nie było.

Film zatem poszedł w swoją stronę. Nie jestem fanem takich rozwiązań, ale trzeba jednak oddać sprawiedliwość reżyserowi: to jeden z nielicznych przypadków, gdzie twórca ma dobrą wizję, i jeśli nie patrzeć przez pryzmat swoich oczekiwań, to jest to po prostu dobry film. I też nie wypina się całkowicie na "Legacy"; nie udaje że Sam i Quorra nie istnieli, ot, po prostu nie ma ich w trakcie wydarzeń zaprezentowanych w "Aresie". A co ciekawe, mamy tu sporo odniesień do... pierwszego filmu! Nie chcę spoilerować, więc jeśli sami nie widzieliście filmu, to musicie mi uwierzyć, że jest ich całkiem sporo, w tym jedno naprawdę niespodziewane. Czuć zatem, że "Ares" to część tego samego uniwersum. Twórcy podeszli do niego z szacunkiem, tylko po prostu nie w sposób, w jaki niektórzy mogliby oczekiwać. No, ale że oczekiwania są naszym największym wrogiem w odbiorze kultury, to jest dla mnie ostatnio coraz wyraźniejsze.

Największą siłą "Legacy" była strona audiowizualna. Concept artyści spisali się tam na medal, a Daft Punk swoim soundtrackiem dopełnił magii. Tutaj te elementy dalej stoją mocno. Wizualia są spójne z "Legacy", dalej jest pięknie, intrygująco, stylowo. Z racji rozpadu Daft Punk, za muzykę musiał się zabrać ktoś inny, no i niech pierwszy rzuci kamieniem ten, komu serce nie zabiło szybciej gdy dowiedział się, że będzie to Nine Inch Nails. Soundtrack już zdążyłem ładną ilość razy przesłuchać i jest oczywiście świetny, ale wartością dodaną jest jego wkomponowanie w film. Tu, podobnie jak w "Legacy", wyszło to świetnie. Po pierwszym seansie, może nie ma takich bangerów jak "Rinzler", "The Game Has Changed" czy "Derezzed", bo Trent ze spółką poszli w zupełnie inny klimat - ale też dobrze pasujący do filmu. Nie powiem, przy scenie (staram się bezspoilerowo) ucieczki Aresa i kogoś jeszcze na motocyklu, przez chwilę chyba nie oddychałem i to był ten moment, kiedy muzyka podbudowywała napięcie najmocniej.

Fabularnie jest dobrze, a nawet bardzo. Aktorsko również, no ale mamy tu proszę państwa Gillian Anderson czy Evana Petersa. Co ważniejsze, rolę głównej bohaterki udźwignęła Greta Lee. Nie obawiałem się o nią, od czasu "Past Lives" wiem że jest świetna. Na minus tylko Jodie Turner-Smith. Pamiętacie kilka lat temu kontrowersje, gdy Channel 5 zrobiło miniserial o czarnej Annie Boleyn? No to była właśnie pani Turner-Smith. Nie wiem jak tam, ale tu była mocno nijaka i męcząca.

Na osobny akapit zasługuje osoba Jareda Leto, czyli tytułowego Aresa. Wiem, że dziś prawie nikt nie lubi Jareda Leto, ale ja go lubię właściwie od zawsze, czyli od czasów kiedy za srula obejrzałem "Requiem dla snu". Nie byłem na to wówczas gotowy, wiadomo, ale Jared spisał się tam świetnie i od tamtego czasu darzę go sympatią. Wspominam go też dobrze z "Mr. Nobody", "Lord of War", jeszcze lepiej z drugiego "Blade Runnera", jako Joker też był IMO spoko. Tak bym mógł wyliczać. Nie patrząc na jego życie osobiste czy działalność muzyczną, która nie jest jego bajką, no nie mogę złego słowa na aktorstwo gościa powiedzieć. I rola Aresa to kolejny wpis w moim Kajeciku Pozytywnych Relacji z Jaredem Leto. Zagrał bardzo dobrze, a była to najtrudniejsza rola w filmie.

Podsumowując... bawiłem się w kinie pysznie. Jestem zadowolony z seansu i do zobaczenia za kolejne kilkanaście lat (że prędzej, to się nie łudzę, patrząc na wyniki box ofisowe filmu). Jeśli podobało wam się "Legacy", jeśli lubicie takie klimaty, to idźcie też.

9/10

To jest dziwne, bo u na będzie grany dopiero ... 31 października, czyli prawie zaraz. A przynajmniej tak mi w necie wywala info.
No dobra, skoro premiera już było, to oznacza, że film lata na streamach. No i lata. Także tego ... i tak pójdę do kina.

A, uprzedzam, to nie jest horror !. Bardziej dark fantasy z naciskiem na romans i na tragizm głównej postaci.
Wizualnie, to jest uczta. Zdjęcia, sceneria, stroje itd. Podobne wrażenia jak przy "Nosferatu", aczkolwiek wydaje mi się, że "Nosferatu" wypadł ciut lepiej.
Ale jak powyżej, trudno ocenić jak ogląda się to z neta a nie na dużym ekranie.
Dobra, fundamentalne pytanie które oczywiście samo od razu się ciśnie - jak toto wypada w porównaniu do "Draculi" od Coppoli ?.
Bardzo dobrze, a nawet powiedziałbym, że lepiej. Zdecydowanie, Caleb Landry Jones jest najlepszym Vladem, i pasuje do tej roli bardziej niż przereklamowany Oldman. A sam film momentami sprawia wrażenie bardzo Coppollowego, no bo wiecie, widzimy te sceny które już wcześniej oglądaliśmy. Tylko inaczej. Z drugiej strony, hmmm, no co tu innego można pokazać, skoro jest to adaptacja, prawda ?.
Ale nie wierna,
więc właśnie trochę można, z pewnego punktu widzenia. Jest też tu trochę mrugnięcia okiem do widza, wręcz przerysowania komediowego co może na pierwszy rzut oka nie pasować - nie będę zdradzał co i jak, by nie psuć zaskoczenia, ale kurczę... to pasuje ! .
Jedyne do czego mogę się przyczepić, to końcówka. Jakoś tak "po łebkach" jest to zrobione, jakby już czasu ekranowego zabrakło i należało ciąć. No i jednak hmmm ... nope, to byłby jednak za duży spoiler

Ps., Elisabeta grana przez Zoë Bleu Sidel jest fantastyczna !.

- https://youtu.be/w05UztF-3xY

Znany też pod tytułem Tornando a est i polskim Nowa przygoda po włosku. Podobno druga część przygód trójki znajomych jeżdżących po dawnych demoludach. Pierwszej w Rumunii nie widziałem. Reklamowany jako komedia, zaczyna się od handlu ludźmi. Ogólnie jest dość... specyficzny. To znaczy dzieją się tu dwa filmy. Jeden faktycznie jest komediowy, choć bawi głównie przez znajomość realiów bułgarskich. Drugi to dramat, bo dotyka przykrej sprawy handlu ludźmi, porywaniem bułgarskich kobiet na prostytucję, wymuszenia itd. Dziewczyna chce uratować swoją wywiezioną dziewczynę, więc wysępia hajs listownie od chłopaków z zagranicy. Jeden z nich postanawia ja odwiedzić i trafia w sam środek akcji szpiegowskiej. Szpiedzy nikomu nie ufają, więc robi się drama.

Jest sporo dziur fabularnych, ale nie nudziłem się. Dwie sceny zupełnie z czapy - rozmowa w cerkwi i końcowa - ale ujdzie.

Ogólnie bardzo ładnie zrealizowany reżysersko.

Momentami zapomnieli przystosować otoczenie, rzecz dzieje się w 1991 roku, a rozklad jazdy na przystanku ładny, kolorowy. Ale nic dziwnego - podejrzewam, że przyjeżdżając stwierdzili, że nie muszą nawet scenografii robić xD te blokowiska tak wyglądają i to nie w jednym miejscu, zastanawiałem się czy to Geo Milev, Hemus, gdzieś przy Borisovej, może Zaharna Fabrika a byłoby jeszcze sto innych możliwości. Tramwaj, którym jechali, to Tatra T4 - wciąż jest ich pięć i normalnie sobie kursują. Wystrój mieszkania dość standardowy. Nawet modele kanapy poznaję. Hotel Marica nadal wygląda tak jak na filmie, wystarczyło że weszli tam z kamerą xD ujęcia były też w Botewgradzie, ale tam nie byłem.

No i najbardziej ucieszyły smaczki bulgarskie. "Bułgarski entuzjazm" ojca, rozmowa ze starszą babką, która najpierw miła a potem wrzeszczy i wyzywa, Bułgarzy twardo odpowiadający po bułgarsku obcokrajowcom, a przejście graniczne!!! Złoto. Nie zliczę ile podobnych sytuacji miałem. Może nie "aż tak" i waluty nie wymieniałem, ale prawie za każdym razem pograniczycy zagadują o jakieś głupoty i się z nimi stoi i gada xD to pierogi, to Lewandowski, to jakieś zupełne bzdety i czasem faktycznie nie wiadomo co powiedzieć, więc człowiek gada i tylko czeka aż ten mu powie "kwi kolumbijci be".

Zagrał tam Zahari Baharov, znany z Pod Prikritie, Gry o Tron i bycia wymienionym z nazwiska przez Donalda Tuska xD

Nie jest to wybitne kino, ale jeśli ktoś chce zobaczyć jak to tu wygląda, to można obejrzeć. Polecam z uwagi na powyższe walory estetyczne i kulturowe.

Leciał też trailer innego filmu. Rzecz dzieje się w pandemii, w małym miasteczku kobieta zostaję pacjentem zero, zostaje wykluczona, ludzie na zarazę padają jak muchy (autentycznie takie sceny), wyzywają ją od zabójców, nienawidzą jej, a film się nazywa MADE IN EU. Też obejrze jak wyjdzie, oczekuje eksperiensu.

Kolejny wynalazek od Wesa Andersona, stylistycznie Andersonowaty na MAX, strasznie gęste i ciężko się w tym połapać ALE! Dobra obsada, dużo świetnych gęb, fajnie wygląda bo: raz strasznie syntetycznie, potem znowu bardzo naturalnie. Anderson jak zwykle fotografuje ludzi z dwóch stron, albo profil albo en face, niczego innego nie uznaje. Ustawianie i praca kamery to symetrycznie-ortogonalnie-translacyjny Kubrick do sześcianu. Ale wszystko jajcarsko i z luzem. Film który można oglądać dla czystej rozrywki nie słuchając dialogów w ogóle, albo jak ktoś lubi to próbować zrozumieć, "o co cho". Ja nie wiem, ale fajne, naprawdę polecam, jest na Netfliksie. Moim zdaniem warto.

Ostatnio próbuję oglądać więcej filmów niż seriali.

No i w sumie dylogia Happy Death Day zasługuje na rekomendację, choć druga część - Happy Death Day 2U - podobała się bardziej. Głównie dzięki temu, że poprawili dynamikę, był śmielszy, bardziej głupkowaty, odważniejszy. A gra aktorska to złoto. Jest bezpośrednią kontynuacją pierwszej części, która była bardziej w typie horroru, druga bardziej w typie sci-fi/fantasy, ale obie dostarczają. początek spoilera ROCKS CANNOT BE DUMB, THEY DO NOT HAVE BRAINS koniec spoilera no momentami kisłem bardzo mocno, a cały czas naprawdę dobrze się bawiłem. Polecam, ale koniecznie obejrzeć obie, jedna po drugiej, albo w krótkim odstępie parodniowym. Podróże w czasie, równoległe światy, time loop, fajne.

Better Watch Out - kolejny w konwencji, był całkiem w porządku, momentami aż wykręcało - i dobrze. Film niepokojący na nieco innym poziomie niż standardowe home invasion. Uwiera, niepokoi, ale nie ze względu na strach, a na wiek głównego bohatera i rzeczy które robi, mówi i chce zrobić. Zasługuje na uwagę sympatyków nietypowych emocji podczas oglądania.

Totally Killer - kolejna podróż dżenzety w czasie, by powstrzymać zabójstwo, jak Siedem żyć Lei xD ciekawe, że tak seriami wpadają z grubsza losowo wybierane filmy. No, ale był całkiem zabawny, tempo niezłe, angażujący. Udany.

Freaky nie był już tak dobry, choć miał swoje momenty. Niepotrzebnie przeciągnięty pierwszy akt, ale gra aktorska Vaughna to absolutne złoto. Newton też świetnie sobie poradziła. Spory niewykorzystany potencjał, ale wspominam o nim z rozpędu bo w tych klimatach.

Jak ktoś ma coś w tych klimatach to dajcie znać, jak już lecę tematycznie xD

A, i jeszcze Office Space z 1999. Pierwsza połowa filmu złoto, druga nieco bez większego sensu, rozjechała się fabuła na tym wirusie, no ale to co dostałem wcześniej to peak. Szok, ile się musiało zmienić, by nie zmieniło się nic "it`s not that I`m lazy, I just don`t care". Eight bosses i zawracanie gitary przez każdego, że zapomniało się zrobić jakiejś nowej kosmetycznej pierdółki (u mnie w robocie akurat jest to tylko siedem osób xD które by się o to mogły czepić, ale na ogół obchodzi je to mniej niż mnie więc tyle dobrego xD tylko jeden stachanowiec się trafił, ale i on do ogarnięcia). Cały ten monolog o bare minimum cudowny, te bzdurne wymagania, piękne.

Dobry, chociaż nie jest to dokładna adaptacja książki. Aktorzy świetni (no może prócz Goth, bo jakoś mało miała do zagrania ale nawet Waltz w małej roli dał radę), efekty specjalne i wizualne bardzo dobre, muzyka Desplata też

Zaskakujący dobry. Taki państwowy batman. Podoba mi się świat przedstawiony. Akcja wartka, fabuła prosta, ale dobrze wykorzystana. Kawał niezłego, klasycznego scenopisarstwa. Efekty momentami krindżowe, jak te gwiazdki, ale wybuchy stokroć lepsze niż w Marvelu. W ogóle oglądałem ostatnio Jaja w tropikach i te wybuchy tam też przekot. Te starsze filmy trzymają się o wiele lepiej niż współczesne efekty. To dobry moment, by wspomnieć, że outsourcing za UE (ewentualnie EOG) w obecnej sytuacji powinien być surowo karany.

Swoją drogą, estetyka mnie urzekła. Nie tyle te śmieszne gwiazdki i komiksowa krew, co quasi-cyberpunk nie próbujący nawiązywać do lat osiemdziesiątych, ani nie próbujący być futurystyczny, ani steampunkowy. Ot, zakonserwowany rok 2011, z tym sprzetem, komputerami, ikonkami itd. Bardzo rzadka estetyka i dla samego tego faktu warto obejrzeć.

Podobał mi się.

Film Ridleya S. Okazuje się, że R.S. nie ma (nie miał wtedy) jeszcze kompletnej demencji. Żadne arcydzieło, ale film wygląda bardzo dobrze, obsada git, aktorsko bardzo przyzwoite. Powszechny zarzut jest taki, że film jest nierówny, i to prawda, bo od poważnego dramatu do jakichś wygłupów. Ale nie jest to bardzo rażące.
W składzie mamy Kylo Rena, Lady Gaga i Jokera (czyli Jareda Leto). Rola Leto jest morderczo zabawna. Można umrzeć ze śmiechu. W ogóle ta trójka ma niesamowitą chemię. Ja bym ich obsadził w następnych Starwarsach, są tak dobrzy xD
Jeżeli ktoś lubi klimaty biznesowo-rodzinne, wbijanie noży w plecy, zdrady małżeńskie i roztrwanianie fortun, film się będzie podobał. Całościowo rzecz robi osobliwie oldskulowe wrażenie, jakby film z innej epoki, zrealizowany dzisiejszymi metodami.
Dodatkowym bonusem są angielskojęzyczne dialogi mówione zabawnym (pseudo - włoskim) akcentem.
Mogę polecić z czystym sumieniem. Moja ocena : 4. ("czfurka").

PS. Kylo + Gaga + Joker do starwarsów !!

Leciał w kinie, to poszedłem. Wybitny film. Absolute cinema. Za każdym razem odkrywam w nim coś nowego, czasem to detale jak np. krew w kieliszku po napiciu się z niego. A na dużym ekranie to już w ogóle baja. Fe no me nal ny!!!

Film z roku 2023, reżyseria Michaela Manna, który w ostatnich latach wyraźnie już zwolnił tempo, i zdaje się być trochę zapomniany. Tym bardziej, że jego dzieła z ostatnich 20 lat są raczej przeciętne (delikatnie mówiąc).
FERRARI to całkiem niezły film, dobrze zrealizowany dramat. Nazwiska nie trzeba nikomu przedstawiać, Enzo Ferrari przedstawiony jest w domu i w fabryce, i w drugim domu, i w różnych innych miejscach. Ja będąc totalnym dyletantem w tematach automobilowych w ogólności a w temacie Ferrari (i marki, i człowieka) w szczególności, dowiedziałem się z filmu różnych ciekawych rzeczy.
Wszystko jest dobrze zagrane i sfotografowane, nawet sceny wyściogowo-samochodowe. Osobiście jednak wolałem gdy akcja się koncentrowała na ludziach, a nie na pędzących autach. W tych "ludzkich" momentach film wygląda naprawdę świetnie.
Nie bardzo spodobała mi się muzyka. Jej dużą zaletą jest jednak to, że jest, słychać że ktoś nad tym myślał, jak skleić ten film emocjonalnie. Zaskoczyły mnie fragmenty podczas wyścigu, przypominało mi to momentami kawałek Hansa Zimmera "Spitfire" z "Dunkierki" Nolana.
Dobra obsada, fajne gęby i fajne włoskie akcenty.

Co jednak dla mnie było najciekawsze to znowu Adam Driver umieszczony we "włoskim kontekście", gość chyba do tych klimatów i widoków pasuje. Akcent ma na pewno opanowany interesujące też było to, że po raz kolejny (po "House of Gucci") został "sparowany" ze słynną hispaniksowatą aktorką (w "HoG" to była Salma Hayek, tutaj Penelope Cruz). Co prawda w "HoG" nie dzielili w ogóle ekranu, tutaj tak, ale mimo wszystko.

A teraz jak zwykle starwarsowe zejście z głównego tematu. Oglądając FERRARI zdałem sobie sprawę z pewnego niewygodnego dla nas starwarsowców faktu. Mianowicie: czas leci. Driver z TFA i Driver dziś to jednak nie jest ten sam gość. 12 lat robi różnicę i moim zdaniem epoka w której tego gościa można obsadzić w roli Kylo Rena zbliża się jednak do końca. Oczywiście aktor nie jest przedwcześnie postarzały, ani nic z tych rzeczy, wiem że istnieje coś takiego jak charakteryzacja, ALE. Przypomnijcie sobie Harrisona Forda w pierwszych Gwiezdnych Wojnach, i H.F. w "Ostatniej Krucjacie". Taki interwał czasowy teraz dotyczy Adama Drivera w stosunku do jego roli z TFA. Wspominam o tym w kontekście plotek o niedoszłym filmie, wiadomo którym. Jeżeli Driver ma wrócić do SW, to jest właśnie ostatni dzwonek.

Wracając do FERRARI: polecam, można oglądać. Małe zastrzeżenie: w filmie są sceny samochodowych wypadków, więc małolaty i wrażliwcy powinni się raczej trzymać z daleka. Moja ocena końcowa: 4 (czyt."dobry").