Tak jak kolejne tomy Aphry mi się podobały, tak ten był mocno średni. Po zakończeniu 4. części spodziewałem się nie wiadomo czego, a tymczasem całe to opętanie Aphry przez Iskrę skończyło się na wędrówkach przez jakieś wspominki w jej głowie. Niby dostajemy trochę więcej szczegółów na temat Ascendentu i fajnie, że rozszerzana jest historia tej grupy oraz walczących z nią Sithów, ale to tyle z pozytywów.

Siłą komiksów z Aphrą jest zawsze odkrywanie artefaktów i różnych tajemnic, a tu tajemnica już została odkryta i okazała się po prostu taka sobie

Lecimy z serią o Pani Doktor, koniec już tuż tuż. Kontynuujemy wątki związane z Ascendetem, opętaniem Aphry i próbami jej ratowanie przez towarzyszki,ex-byłe,znajome i ojca. Ogólnie te kilka zeszytów ma charakter przejściowy, trochę się dzieje ale na koniec zostajemy w podobym punkcie wyjściowym jak zaczynaliśmy. Mam wrażenie że wszystkie historie zawarte w drugim podejściu do przygód Pani archeolog kręca się wokół tego samego schematu i tutaj zaczynają już wpadać w autoparodię. Cięzko mi traktować poważnie dominę Tagge, która z jakiegos niezrozumiałego powodu wybacza kolejne porażki, stroi groźne miny i na końcu i tak stwierdza, że da kolejną szansę. I kolejną. I jeszcze jedną. Serio nie ma w całej galaktyce innych szemranych poszukiwaczy skarbów? Rozczarowuje również sam wątek Ascendentu jako organizacji, walki z Sithami - znowu ma się wrażenie że temat jest lekko liźnięty, zupełnie jakby nie można było pokazać wątków z przeszłości konkretniej. Noname`y walczą z noname`ami, mamy jakieś wizje, flashbacki i tyle. Pani Wong chyba stara się jak może, ale jest zwyczajnie słabą scenarzystka więc mamy co mamy. Stron wizualna to typowe bezpłciowe rysunki współczensego Marvela. Ogólnie poziom serii zachowany. 4/10