Kara byłaby jeszcze gorsza. W końcu to nie Niemcy miel bombę atomową, co nie?

Ale Polacy nigdy nie pojednaliby się ze Szwabami, taka prawda.

Chociaż... Mielibyśmy lepsze drogi

Chciał iść na czerwonych razem z Niemcami o ile dobrze pamiętam. To byłby świetny pomysł, taki sojusz, moglibyśmy wg mnie na tym sporo zyskać. Tylko, że to było dużo wcześniej....
Targi o Pomorze i Gdańsk chyba tylko opóźniłyby wybuch wojny. Przynajmniej tak się dzieje w Hearts of Iron

A jak daleko by się potem mogła posunąć współpraca? Chodzi o to, że swego czasu w prasie zagranicznej były gafy o polskich obozach koncentracyjnych

Sęk w tym, że jeśli Polska poszłaby na układy z III Rzeszą, a współpraca by szła do przodu niczym początkowe wzajemności Niemiec z ZSRR, to "polskie" obozy koncentracyjne mogłyby się naprawdę stać polskimi obozami koncentracyjnymi...

skończylibyśmy tak samo jak ZSRR po pakcie Ribbentrop-Mołotow. Tzn. przez pierwsze lata razem z niemieckim sojusznikiem, odnosilibyśmy zwycięstwa i mieli spokój, moze nawet nieco polepszoną armię, jednak prędzej czy pózniej naziści czuliby sie na tyle pewni, żeby zerwać nieagresje i zaatakować Rzeczpospolitą. Jakby nie patrzeć- słowianie od początku w "programie" Hitlera byli uważani za podludzi i mieli w jego wizji służyć za głupią siłę roboczą. Z ZSRR nie udało mu sie tylko ze względu na panujący tam klimat, oraz jakby nie patrzeć, "fchuiwielkom" Armię Czerwoną. Nas, w przypadku o wiele bardziej sprzyjającego klimatu oraz znacznie mniejszej armii zmiótłby z powierzchnii, a ponadto po wojnie (zakładajac, że Niemcy i tak przegrali po wkroczeniu do walki USA) nasze losy mogłyby być jeszcze gorsze niż były- jako kraju z bloku Państw Osi.

zastanawiające jest gdzie po wojnie kończyłby się komunizm w Europie, oczywiście zakładając, że III Rzesza przegrałaby tą wojnę - w Berlinie? I czy znowu Europa byłaby podzielona na blok wschodni i zachodni? Czy z takim sojusznikiem jakim byłaby Polska, atak na ZSRR mógł się potoczyć inaczej? Nie wydaję mi się, żeby mając do pomocy Polskę udało by się im pokonać całe ZSRR, ewentualnie Sowieci później by się zerwali do kontrataku i ruszenia na wchód. Ale czy coś by to zmieniło w późniejszym podziale Europy?

Jakoś nie wydaje mi się, bo z tego co pamiętam, to wojska Aliantów idące od zachodu były specjalnie zwalniane przez swoich dowódców, żeby Rosjanie też mogli wziąć udział w ataku na Berlin. Prawda jest taka, że pewnie podział Europy nie zmieniłby się i bylibyśmy w o wiele gorszej sytuacji niż teraz: państwo postkomunistyczne, a w dodatku sojusznik III Rzeszy, partner w ich zbrodniach. Pewnie musielibyśmy płacić ogromne reparacje, a co za tym idzie, Sowieci mogliby nas za komuny jeszcze bardziej okradać.

W sytuacji przyznania Rzeszy tzw. "korytarza" Polska odsunęłaby od siebie atak niemiecki na maksymalnie kilka lat. Zapłacilibyśmy za to postępującą wasalizacją ze strony Berlina. Jak pokazuje przykład czechosłowacki Hitler i jego rząd nie zadowalali się realizacją ich wcześniejszych żądań, domagając się coraz to więcej (najpierw prawa dla Niemców Sudeckich, później włączenie Sudetenlandu do Niemiec, by skończyć na podziale państwa na Protektorat Boehmen und Maehren i proniemiecką Słowację ks. Tiso). Ponadto porozumienie się z Berlinem w kwestii cesji terytorialnych (po "bohaterskim" zajęciu Zaolzia, które było największym błędem w polityce zagranicznej sanacyjnych autokratów) wywarłoby międzynarodowe wrażenie, iż Polska jest w istocie sojusznikiem III Rzeszy. Wówczas warto zadać sobie pytanie, czy Brytyjczycy i Francuzi nadal widzieliby sens wiązania się z Warszawą gwarancjami dwustronnymi. Moim zdaniem nie. Co więcej, poróżnilibyśmy się wówczas także z Rumunią, jedynym państwem środkowoeuropejskim mającym dobre stosunki z Polską, która wówczas nie była rządzona przez Antonescu i otwarcie proniemiecka.

Fakt, iż znakomita większość dowódców WP uważała ZSRR za większe zagrożenie powodowałby, że zbliżona do Berlina Warszawa musiałaby opowiedzieć się jasno za udziałem w (nieuniknionej przecież z punktu widzenia nazistowskiej ideologii) wojnie z Sowietami. Do 1941 roku Polska byłaby więc w istocie (silniejszą militarnie i gospodarczo) drugą Słowacją. Pułkownicy stojący u władzy nie mieliby innego wyjścia, jak "pójść na Bolszewika", chociażby w tak skromnym i symbolicznym sensie, jakim była hiszpańska Division Azul. Pełnilibyśmy taką samą funkcję jak GG w czasie okupacji - zaplecza rolno-surowcowego dla niemieckiej machiny wojennej. Gdyby zaś sanacja z Beckiem i Mościckim na czele doszła poniewczasie do wniosku, że Polska coraz bardziej wpada w ramiona Rzeszy, wówczas wszelkie próby zmiany kursu zakończyłyby się powtórką z Monachium i upadkiem Polski.

A znając wynik II wojny światowej można domniemywać, iż wcześniej zbratana z Niemcami Polska podzieliłaby los ludowych Węgier, Bułgarii i Rumunii (która jednak, gdy "Geniul din Carpati" przejął ster władzy, poszła inną drogą) - najpierw sojuszników III Rzeszy, po wojnie będących najbardziej "zestalinizowanymi" państwami w bloku radzieckim.

Toteż można wiele zarzucać Beckowi, bowiem był politykiem krótkowzrocznym i pozbawionym szerszej wizji polskiej polityki zagranicznej(heh, zupełnie jak większość szefów MSZ po `89) i pewnej faszyzacji II RP), ale na polityce "siedzenia na dwóch stołkach" ugrał w `38-`39 tyle, ile ugrać się dało.

No cóż, ja się o tym akurat ostatnio uczyłem - Hitler nie chciał przecież od razu atakować Polski, jednak pamiętne przemówienie Józefa Becka w sejmie 5 maja 1939 świadczące o zatwardziałości Polaków popchnęło fuhrera do kontrowersyjnych działań - być może Polacy myśleli że Niemcy nic nie mogą teraz zrobić bo przez traktat wersalski musieli zapłacić reparacje i wogle, nawet prawdziwych czołgów nie mogli używać podczas ćwiczeń, ale wiadomo - wyrzeczenie się ustanowień traktatu i ustanowienie zachodniej granicy na mocy układu w Rapallo i Locarno, a także wystąpienie z Ligi Narodów i pozbycie się przeszkód sprawiło, że III Rzesza stała się potężnym państwem z Hitlerem na czele - być może Polacy nie wiedzieli na co się tak naprawdę porywają, no ale ich postawa świadczyła o patriotyźmie.

Z kolei wkurza mnie fakt że mimo, iż Francja i Anglia podpisały z Polską porozumienie na podstawie : " Jeżeli ktoś was zaatakuje to my wam pomożemy i odwrotnie " , to po ataku Hitlera na Polskę żaden z tych krajów praktycznie nam nie pomógł, a oczywiście, Polacy, jako naród hoonorowy rok później w 1940 pomógł Anglii w bitwie o Anglię - strąciliśmy ponad dwieście samolotów wroga.

Mi jest strasznie przykro, że Polska tak podczas wojny ucierpiała - ukrywanie prawdy o Katyniu, konferencja miedzy Churchillem, Rooseveltem i Stalinem - i przez to przywódcy USA i Wielkiej Brytanii oddali Polskę ZSRR. Tak mnie denerwuje to, że tak mało obcokrajowców wie jak to naprawdę było, że Polacy nikogo nie zdradzili i sami zostali zdradzeni ...

Trochę nowe i ciekawe spojrzenie w temat wniósł Piotr Zychowicz, ze swoją książką:

http://www.paktrb.pl/index.html

W odróżnieniu od swojego mentora - Pawła Wieczorkiewicza - skłania się ku tezie, iż III Rzesza przegrałaby finalnie wojnę, aczkolwiek nie musiałoby to oznaczać dla Polski katastrofy.

Koncepcja ciekawa, i warta poznania.

Sojusz Rzeszy z Polską nigdy nie nastąpiłby z przyczyn ideologicznych. Naziści pragnęli przestrzeni życiowej, chcieli zajmować nowe tereny. O Francji na początku myślano jako o kraju, który można co prawda pokonać, ale nie zająć na stałe. Na południe znajdowały się góry, a na północ morze. Nawet kiedy nie było kryzysu w Niemczech występowały problemy z niedoborem żywności, więc żyzne ziemie sąsiada na wschodzie wydawały się łakomym kąskiem, zwłaszcza że o Słowianach panowała opinia, że są dzicy i brudni.

Widzę, że kiedyś wpisałem się już w temacie. Trochę pokręciłem, bo Piłsudski chciał wojny prewencyjnej z Niemcami, gdy zaczęli się zbroić, Niemcy natomiast trochę później chciały sojuszu z Polską i wspólnego ataku na ZSRR.

Wychodzę z założenia, że powiedzenie "tak" Niemcom (możliwe właściwie aż do maja `39) było jedynym dla nas ratunkiem, niestety dwóch największych nieudaczników II RP, Beck i Rydz robili wszystko, tylko nie zajęli się na poważnie ochroną kraju.
W tej kwestii polecam wszystkim Historię Polski od 1918 do 1939 roku Cata-Mackiewicza. Tytuł jak z nudnego podręcznika, ale treść genialna. Autor w konkretnych rozdziałach wprost miażdży argumenty obrońców naszych władz z okresu `35 - `39.

Książkę Zychowicza o pakcie kupiłem już dawno, ale mam teraz tyle do przeczytania, że zabiorę się za nią zapewne dopiero w przyszłym roku.

1.Mogłaby powtórzyć się sytuacja z Jugosławii z roku 1941 - po podpisaniu porozumienia z Rzeszą zostałby obalony rząd, który przystąpiłby do aliantów. W tej sytuacji historia potoczyła by się mniej więcej tak samo.
2. Rząd nie zostaje obalony. Uczestnictwo polskiej armii w kampanii na wschodzie raczej nie przesądziłoby o zwycięstwie Osi, ale przedłużyło wojnę. Rzesza skapitulowałaby zapewne po ataku jądrowym w sierpniu 1945. Polski rząd negocjowałby warunki pokoju z aliantami w dość korzystnej sytuacji - sowieci staliby co najwyżej na przedwojennej granicy (zakładając, że II RP wystawiłaby około 40 solidnych dywizji na centralnym odcinku frontu , zapewne nie doszło by do załamania się frontu po "Cytadeli" i przede wszystkim do wielkiego zwycięstwa sowietów w operacji "Bagration" - zakładając, że Niemcy nie zaszliby znacznie dalej niż w rzeczywistości w latach 41-42, ergo to wersja najgorsza). W tej sytuacji najprawdopodobniej zachowalibyśmy niepodległość - historia II Wojny Światowej uczy, że sojusze można zmieniać dość swobodnie, wypisywać się z nich też.

Książka Zychowicza raczej kiepska moim zdaniem. Za dużo chciejstwa.